Bevallen als kraamverzorgende en opstaan als moeder

Het is bijna 17 jaar geleden dat ik moeder werd. Als je kraamverzorgende bent heeft dat een andere lading. Datgene waar je zoveel kennis van hebt, gaat je nu zelf overkomen. Het zwanger worden en het zwanger zijn is een hele happening op zich. De verloskundige met wie je menig bevalling en kraambed hebt gedaan is nu je eigen verloskundige. Grappig! Veel kraamverzorgenden zullen dit herkennen.

De uitzet
De babyuitzet moest worden aangeschaft. Het is echt lachen als je als zwangere van je eerste, maar o zo deskundig op het gebied van de babyuitzet, in een babywinkel komt. ‘Je wilt toch het beste voor je kindje?’ ‘Een bakje voor de wattenbolletjes en een bakje voor de wattenstaafjes heb je toch echt nodig’. De winkeljuffrouw bleef volhouden, zelfs toen ik had verteld dat ik kraamverzorgende was. ‘Een apart luier-afval-systeem zou ook reuze handig zijn’! Uiteraard! Voor de dagomzet, maar niet voor mij.  Ze ging echter gewoon door: ‘Jullie zijn beide erg lang, dan zou ik als jullie was, voor een in hoogte verstelbare kinderwagen kiezen’. Tja, daar zit wat in. Maar lange mensen krijgen waarschijnlijk ook een lange baby en hoe lang kan deze lange baby dan in de hoogte verstelbare kinderwagen liggen? Dus toch maar de 50 jaar oude kinderwagen van mijn tante Louke?

Kinderwagen van tante Louke

Overtijd
En dan komt de bevalling steeds dichterbij. 38 weken, 39 weken, 40 weken, 41 weken …. Het scenario van in het ziekenhuis bevallen kwam steeds dichterbij. En dat was nu net wat ik niet wilde. Ik wilde baas blijven over mijn eigen lijf en over mijn eigen kind. Gelukkig was mijn verloskundige hiervan op de hoogte en ze besprak met mij daarom een plan waar ik me helemaal in kon vinden. Maar ook maakte ik voor me zelf ook een plan voor het geval ik toch in het ziekenhuis terecht zou komen. Een geboorteplan schrijven was toen nog niet gebruikelijk, maar wat vind ik het een goede ontwikkeling dat zwangeren en hun partners tegenwoordig gestimuleerd worden om een geboorteplan te schrijven.

De bevalling
Gelukkig begonnen de weeën spontaan toen ik 11 dagen ‘overtijd’ was. ’s Middags om 4 uur herkende ik de pijntjes in mijn buik als regelmatig terugkerende weeën. ’s Avonds om 9 uur, toen mijn man thuis kwam begon het echte werk. ’s Nachts om 1 uur nestelde de verloskundige zich met een slaapzak bij ons op de bank en ’s ochtends om 7 uur werd onze zoon geboren. Het was gelukt, thuisbevallen! Mijn moeder nam de taak van kraamverzorgende op zich en de kraamtijd kon beginnen.

Wel of geen borstvoeding
Maar …….. mijn zoon was niet voornemens om ook maar enkele belangstelling te tonen voor mijn borsten. Terwijl ik zo graag borstvoeding wilde geven. Het zou toch niet zo zijn, dat het geven van borstvoeding mij niet zou lukken? Van mijn nicht, die zelf bewust voor kunstvoeding had gekozen bij haar 2 kinderen, kreeg ik een slabbetje met de tekst ‘Geef mij maar borstvoeding’. Moest uitgerekend zij getuige zijn van het mislukken van de borstvoeding?  De volgende dag pakte onze zoon voor het eerst de borst en heeft ‘m een jaar lang niet meer losgelaten. Gelukkig, het was gelukt.

Het eerste plasje
Het volgende probleem deed zich echter al weer voor. Zoonlief wilde niet plassen! Als kraamverzorgende had ik menig ouder gerustgesteld dat zoiets vaker voorkomt en dat een baby uiteindelijk echt wel gaat plassen. Maar nu was het m’n eigen kind en ik zag de dreiging van het ziekenhuis al weer naderbij komen. De kinderarts werd ingeschakeld en die gaf ons gelukkig nog 24 uur de tijd, maar dan moest hij toch echt hebben laten zien dat hij kon plassen. ’s Avonds toen mijn man de luier verschoonde en op mijn verzoek met een koud nat watje het piemeltje nog eens grondig schoonmaakte, kwam met een prachtige boog de blaasinhoud naar buiten. De kraamvrouwentranen biggelden over mijn wangen. Wat een blijdschap en opluchting door een op het oog niets voorstellend plasje. Een zorg minder, ook dit was weer gelukt.

Kraamverzorgende zijn en moeder worden
Op dag zes kwam een vriendin van mijn moeder op bezoek en zij opperde dat het voor mij allemaal een makkie zou zijn. Ik wist toch alles al? Jazeker, praktisch gezien wel, maar is wist niet wat het was om moeder te zijn en hoe kwetsbaar je bent op het moment dat je een kindje verwacht en krijgt. De onzekerheden, de zorgen die je als moeder hebt. Het gaf mij een heel andere kijk op het moederschap.

Het is gelukt
Net als die ene keer toen onze zoon, inmiddels 2 jaar oud, niet wakker wilde worden. Dat paste helemaal niet bij hem. Hij, die altijd om 6 uur ’s ochtends naast ons bed stond en nu om 8 uur nog diep in slaap was. De thermometer gaf aan dat hij een temp had van iets meer dan 35,8 graden. Paniek dus! Eenmaal bij de huisarts in de spreekkamer met een nog wat suffig kind, kreeg ik te horen wat ik eigenlijk allang wist.  Met een grote glimlach op z’n gezicht vertelde mijn zeer gewaardeerde huisarts mij, zonder verdoving: ‘Je kind heeft gewoon last van een moeder die kraamverzorgende is en altijd klaar staat met de thermometer’. Au, dat deed zeer!
Ik beschouwde het uiteindelijk maar als een compliment. Ik was inmiddels een kraamverzorgende geworden met oog voor professionaliteit en deskundigheid en met het inlevingsvermogen van een moeder. Ook dat was weer gelukt!

Geesje Fokkens
Zorgdeskundige en Kraamverzorgende
Kraamzorg Het Groene Kruis
www.kraamzorghetgroenekruis.nl

 

Share this post

Geesje

Geesje

Werkt als Zorgdeskundige bij Kraamzorg Het Groene Kruis. Dé kraamzorgaanbieder in Noord-Nederland

1 Reply to “Bevallen als kraamverzorgende en opstaan als moeder”

  1. Harmina schreef:

    Whow…..wederom weer met heel veel plezier en herkenning gelezen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

scroll to top