Terug in de achtbaan

Embryodonatie

Binnenkort wordt de eerste baby via embryodonatie in Nederland geboren.

Zelf sta ik op dit moment voor een lastig dilemma over onze mogelijke embryo’s. Ik begin met een nieuw IVF-traject en moet een bewaarovereenkomst tekenen over onze mogelijke embryo’s. Stel dat ik opnieuw zwanger word, en dat cryo’s in de vriezer overblijven, dan hebben we de volgende keuzes:

1. Embryodonatie, de embryo’s kunnen worden gebruikt voor een ander paar met fertiliteitsproblemen.
2. Het in kweek brengen van embryonale stamcellen voor geneeskundige doeleinden, medisch en biologisch wetenschappelijk onderzoek en onderwijs
3. Het verrichten van volgens de wet toelaatbaar wetenschappelijk onderzoek.
4. De embryo’s worden vernietigd.

We zijn er nog niet over uit. Een embryo vernietigen wil ik niet, het prille leven vernietigen vind ik een nare gedachte. Experimenteren met onze embryo voor wetenschappelijk onderzoek kan belangrijk zijn voor de toekomst, maar toch. Een ander stel met vruchtbaarheidsproblemen onze embryo doneren, is een raar idee. De baby zou 100% genetisch van ons zijn, ook al zit het in een baarmoeder van een andere vrouw, dat voelt niet goed.

Maar als ik erover nadenk, wens ik elk kinderloos stel een baby toe en gun ik het echt iedereen. Ik wil altijd graag een ander helpen. Ik ken een paar stellen die uitbehandeld zijn met een onvervulde kinderwens en ik zie (en voel) hun intense verdriet en machteloosheid.

Stel dat een ander paar zwanger wordt van onze embryo, dat genetisch gezien onze zoon of dochter is, een broertje of zusje van Felicia, hoeveel geluk kan je een ander stel geven? Als dit hun enige en laatste kans is op een zwangerschap, en ik kan ze daarmee helpen?

Met Frank heb ik hier uitgebreid over gesproken. Hij ziet het niet echt zitten dat een ander gezin ‘ons kind’ krijgt. 50% doneren met sperma of eicellen is een ander verhaal, waar we over na kunnen denken. Gezien mijn leeftijd (37 jaar) en onze vruchtbaarheidsproblemen weet ik niet of wij een geschikte ‘leverancier’ zijn. Ik vraag me af hoeveel IVF-stellen kiezen voor de optie van embryodonatie in hun bewaarovereenkomst en hoe groot de vraag hiernaar is. Als je mijn blog hierover leest, wil je me laten weten hoe jij hierover denkt?

Een nieuw begin door Anne Tel

Het jaar 2013 is begonnen. Een nieuw begin met nieuwe kansen. Wat gaat 2013 brengen?

Op een rimpeling na was 2012 een topjaar voor ons. De spannende eindfase van mijn boek, hoeveel mensen zullen het gaan lezen en nog belangrijker: wat zullen ze ervan vinden? Is mijn verhaal wel leuk en goed genoeg? Alle verwachtingen zijn overtroffen.

De boekpresentaties en signeersessies waren hartstikke leuk om mee te maken, maar nog leuker was (is) het om elke dag lovende reacties te ontvangen via twitter, facebook, email en mijn website. Zoveel positiviteit en mensen die oprecht geïnspireerd zijn geraakt en iets aan mijn boek hebben en het zelfs uitlenen aan mensen in hun omgeving. Ook de vele lieve reacties van vrienden en familie ontroerden ons. Wat een rijkdom om zoveel lieve mensen te kennen en nieuwe mensen te ontmoeten.

Ook was het superleuk om mezelf met Felicia terug te zien in de tijdschriften die ik al jaren lees. De fotoshoots van onder andere Flair en Santé, wat een belevenis.

En dan ons allergrootste geluk: onze Felicia ontwikkelde zich van baby tot heus mini-mensje met haar eigen karakter. Ze maakte een grote groei door, haar eerste stapjes maakte ze en wat is ze toch een heerlijk kind. Ze lacht de hele dag door en ze maakt ons ontelbare keren aan het lachen.

Ik heb me tijdens ruim 350 dagen van 2012 volmaakt gelukkig gevoeld. En even het ongelooflijke gevoel mogen beleven van een nieuwe zwangerschap.

Frank en ik hebben het jaar goed afgesloten en veel zin in 2013. Mijn tweede boek gaat komen, daar ben ik volop mee bezig en dat doel bereiken heb ik zelf in de hand. Wat er nog meer gaat gebeuren, dat merken we vanzelf in de loop van het jaar. We gaan gewoon weer op zoek naar ‘paaseitjes’ en of we ze wel of niet vinden, we blijven doorgaan met genieten en het leven te leven.

Ik wens jullie allemaal ontzettend veel geluk en succes in 2013 met zwanger worden, zijn en bevallen. Of als je dat al achter de rug hebt: veel geluk en liefde voor je gezin in goede gezondheid.

Zwanger of toch niet zwanger?

Ik ben zwanger! Ik weet het gewoon zeker!

Allerlei kwaaltjes die ik normaal niet voel maken me blij en zeker van mijn zaak.

Het is nog te vroeg voor een test dus ik moet nog even geduld opbrengen voor ik het echte bewijs in handen kan hebben.

In de dagen die volgen blijf ik zeker van mijn zaak al komt er af en toe een tikkeltje onzekerheid voorbij.

4 (!) dagen van te voren houdt ik het niet meer en doe een test. Ik houdt hem in het licht, in de schaduw, draai hem naar links en vervolgens naar rechts…Zie ik nu wat? Ik sloop de test nog een uit elkaar om het beter te kunnen bekijken (lees: turen)

Met een hoop fantasie denk ik toch dat er een lijntje staat. Mijn vertrouwen neemt weer toe en ik stel mezelf gerust met het feit dat ik toch weer véél te vroeg heb getest en het nog geen duidelijk streepje KAN zijn!

Een dag later (nee, ik ben geen ster in geduld) probeer ik het weer. Helaas wordt ik niets wijzer. Nu wordt ik wel wat minder zeker van mijn zaak. Bij onze vorige zwangerschap had ik met deze termijn echt al wel een streep die zonder turen zichtbaar was

Ik geef alle hoop op en test niet meer.

De NOD dag is aangebroken. ‘s Morgens zie ik al wat tekenen dus weet dat het over is. Laat het dan nu maar doorzetten want dan kunnen we snel door. De aankomende cyclus worden er namelijk 2 cryo’s teruggeplaatst! (bij goede ontdooiing)

De volgende dag nog steeds nauwelijks iets te zien… Wat vreemd? Normaal gaat het bij mij nooit zo! Ergens voel ik weer hoop naar boven borrelen. Zou het dan misschien TOCH raak zijn?!

Ik besluit toch nog weer een testje te doen. (jaja, van mij worden ze rijk!)

Ik wordt weer totaal ontnuchterd als hij omowit blijkt te zijn…. Voor de laatste maal ebt alle hoop weg voor deze ronde.

De volgende ronde (met terugplaatsing cryo’s) wordt em zeker! We blijven positief!

Ik hou jullie op de hoogte!

Aline

Eigenaresse van http://tweedehandsbabykleding.luondo.nl/

Babykleding als nieuw voor lage prijzen!

Een voorstel blogje!

Tsja, daar zit je dan. Het schrijven van mijn eerste blog bestaat vooral uit schrijven, backspace en weer schrijven….

Niet dat er te weinig stof is om over te hebben, want dan kan ik nog wel een boek vol krijgen,  maar hoe schrijf je een leuke blog!

Toch begin ik maar gewoon met mezelf voor te stellen.

Ik noem mezelf hier Aline. Dit is niet mijn echte naam maar het is wel zo fijn om al deze informatie niet onder mijn eigen naam te bloggen. Ik ben 30 jaar en woon al meer dan 10  jaar samen met mijn lieve vriend.  Sinds afgelopen juni hebben we er ook een heel lief zoontje bij mogen krijgen!

Ik ben verpleegkundige van beroep. Na de geboorte van mijn zoontje heb ik mijn vaste baan opgezegd en ik werk nu als ZZPer in alle facetten van de zorg. Van verzorgingshuis tot IC afdeling. Ik kan mijn eigen tijd indelen wat met zo’n kleintje erg handig is! Ik wil alles in zijn kleine leventje meemaken!

Tweedehands spullen zijn mijn hobby! Ben dan ook veel op marktplaats te vinden. Alles voor de baby komt dan ook daar vandaan. Kamertje, kleding en alles wat je maar kunt bedenken! Er staan zulke mooie spullen voor weinig geld! Zelf heb ik een webshop met tweedehands babykleding. Er staat wekelijks weer een nieuwe lading kleding op en alle merken komen voorbij. Als ik je nieuwsgierig heb gemaakt nodig ik je uit om even te komen kijken! De link staat onderaan de blog.

De weg naar de zwangerschap van ons zoontje was lang en soms erg heavy. De wachttijden zijn lang, de stress soms slopend, de behandelingen heftig. 5 lange jaren voor we de positieve test in handen mochten krijgen. Wat zijn we blij met dit wonder!

De onderwerpen waar ik graag over wil schrijven zijn eigenlijk stukken uit mijn leven. De kinderwens, de medische molen, de zwangerschap, het kindje en onze wens voor een tweede kindje.

Met onze achtergrond moet ik de blogs makkelijk kunnen vullen lijkt me.

Ik hoop dat jullie het leuk vinden om met mij op doorreis te gaan door de medische, molen, de zwangerschap, de geboorte, de eerste maanden van de baby en de wens voor een tweede kindje!

Natuurlijk is het ALTIJD leuk om een reactie van jullie te lezen!

Tot snel!

Liefs Aline

Eigenaresse van de webshop:

http://tweedehandsbabykleding.luondo.nl/

-voor tweedehands babykleertjes-

10 adviezen van Anne Tel (als zwanger worden niet vanzelf gaat)

De cryo terugplaatsing

De herfst is begonnen. Regenbuien trekken over het land. Na veel regen breekt af en toe de zon door en verschijnt er een regenboog. Het symbool van hoop.

Op deze druilerige herfstdag mag ik me weer melden bij mijn geluksziekenhuis, het VU medisch centrum in Amsterdam. In de afgelopen 24 uur is onze embryo ontdooid. De grote vraag is: heeft onze embryo die in september 2010 is ingevroren het avontuur van -200℃ tot +37℃ doorstaan? Ik bel om half 10 het ziekenhuis en krijg goed nieuws te horen: de embryo is tot leven gekomen en heeft zich goed gedeeld. Dat betekent dat de terugplaatsing door kan gaan.

Vermoeid kom ik aan in het ziekenhuis. Ik voel me sinds de vakantie niet fit. Als ik onze embryo in beeld zie, voel ik weer dat sprankje hoop. Gaat dit onze baby worden? Gaan we weer van herfst tot zomer onze droom opnieuw beleven?

Opgetogen stap ik even later in de auto. Het regent enorm, maar ik voel me opgewekt. Onze 2 wachtweken zijn weer ingegaan. Ik voel het verlangen naar een baby en naar het zwanger zijn. Ik sta er niet alleen voor, er zijn vele vrouwen die tegelijkertijd met mij dezelfde onzekere tijden beleven. Respect voor alle vrouwen die vol overgave voor hun kinderwens gaan en de zware trajecten weten te doorstaan. Mijn verhaal verbleekt soms bij verhalen van andere vrouwen met miskramen, vroeggeboortes, ziektes, operaties en trajecten van 10 jaar. Ik hoop ontzettend dat ook zij het grote geluk gaan meemaken. Ik word blij van elke zwangerschapsaankondiging. Daarom stuur ik de vrouwen die een beetje extra geluk kunnen gebruiken, een gelukspoppetje toe. Het is de week van geluk. Veel geluk allemaal!

Door Anne Tel : Annetel.nl

Wel of niet zwanger: een kwestie van geluk

Sinds Felicia is geboren lijkt alles te lukken. Ik ben moeder geworden, eindelijk voor mezelf begonnen en ik heb mijn boek afgemaakt. Mooie stappen gemaakt in mijn leven. Mijn verhaal ligt nu als heus boek in de boekwinkel.

Het voelt alsof alles nu lukt. Wij hebben tegenslagen gekend en nu zitten we in een comfortabele flow van voorspoed. Ik krijg een terugplaatsing van een embryo, en ik geloof echt dat alles lukt.

Het leven is echter niet maakbaar en niet alles lukt omdat je erin gelooft. Sommige dingen blijven een kwestie van geluk.

Want de werkelijkheid is: ik ben niet zwanger. Het was haast te mooi om waar te zijn om direct zwanger te worden van de eerste de beste embryo die wordt teruggeplaatst. Ik heb nul zekerheid of er nog een broertje of zusje voor Felicia komt, maar ik blijf hoop houden.

Ik voelde me niet verdrietig toen ik ongesteld werd. ‘s Ochtends liggen we met zijn drieën in bed, Frank geeft me een kus en Felicia geeft haar allerliefste lach en ik voel  me volmaakt gelukkig. Dit grote geluk is helaas niet voor iedereen weggelegd, maar wat ben ik dankbaar dat het mij is overkomen. Een heerlijke man en een schat van een kindje. Ik ben tevreden met alles wat ik heb. Ook als het niet lukt met ons tweede kindje. We zien wel.

‘s Middags heb ik een cursus als mijn telefoon gaat. Het ziekenhuis. ‘U kunt helaas deze cyclus geen terugplaatsing krijgen. Wegens ondercapaciteit in het lab is er geen ruimte om uw volgende cryo te ontdooien. Er kan een maximum aantal cryo’s per dag worden ontdooid. Onze planning is al zo vol dat u deze maand niet terecht kan, ik hoop dat wij u volgende maand weer kunnen helpen.’ Het verdriet van onnodig wachten komt weer naar boven. En dan ben je ongesteld, dus de tranen komen er vanzelf bij met dit bericht. Het gevoel overvalt me, omdat ik er best luchtig mee om ging. Ik ga eerder weg van de cursus, want ik kan me niet meer concentreren. Het enige wat ik wil is naar huis en met Felicia knuffelen. De eerste tranen van verdriet in jaren. Ik was even vergeten hoe het voelde. Ik ben weer terug in het IVF traject. Maar deze keer is het anders, want ik ben nu een trotse IVF-moeder.

Een beetje zwanger

Na 22 maanden werd mijn embryo ontdooid. De embryo ging van -195 graden Celsius naar lichaamstemperatuur. Het was een magisch moment toen onze embryo in beeld kwam. Gaat dit ons tweede wondertje worden? Het was geen 8 of 10 cellige embryo meer, er waren zoveel celdelingen geweest, dat het niet meer te tellen is. We keken mee op de echo hoe de fertiliteitsarts met een slangetje onze embryo ter grootte van een speldenprik op een mooi plekje in mijn baarmoeder bracht. Tussen 2 luchtbelletjes zagen we het stipje dat misschien een baby gaat worden, een klein lichtpuntje in de donkere baarmoeder. Het begin van een wonder.

5 miljoen IVF baby’s

Iedere vrouw heeft haar eigen verhaal. Over zwanger worden, haar kinderwens, zwanger zijn en de bevalling. Ieder verhaal is uniek.

Ik heb mijn verhaal geschreven over liefde, reizen en vruchtbaarheidsproblemen. Omdat ik vind dat het soms goed is om je verhaal te delen. Soms is het een steun voor andere mensen, een moment van herkenning of ontroering. Ik wil anderen hoop geven.

Door mijn verhaal te delen, hoor ik veel verhalen van andere vrouwen. Vrouwen bij wie het niet gelukt is en nooit moeder zullen worden. Vrouwen die per ongeluk zwanger raken en eerst flink moeten slikken voordat ze blij kunnen zijn. Vrouwen die miskramen hebben gehad of een vroeggeboorte. Vrouwen waarvan een kind is overleden. Vrouwen die niet hun grote liefde hebben gevonden in hun vruchtbare jaren. Vrouwen die 10 jaar bezig zijn geweest met IVF en ICSI behandelingen en niet weten waar ze moeten stoppen.

Bijzondere vrouwen met bijzondere verhalen. Regelmatig zie ik de tranen in de ogen van vrouwen aan wie ik mijn verhaal vertel. Je kinderwens kan je leven gaan beheersen en toch wil je ondanks dat het niet lukt, wel gelukkig blijven met alle mooie dingen die je wel hebt in je leven. Want, ondanks het IVF traject, ik stond er nooit alleen voor. Ik heb wel de liefde gevonden met wie ik alles kan delen, we hebben het helemaal samen gedaan. Hij ging op zijn knieën vlak voor onze eerste IVF behandeling. Hij koos voor mij, hoe groot zijn kinderwens en onze onzekerheid ook was. Ook zonder kind ben ik de moeite waard.

Vandaag werd bekend dat de 5 miljoenste IVF baby is geboren. 1 van die 5 miljoen is de onze.

Sinds mijn zwangerschap en vooral de geboorte van ons dochtertje Felicia, zijn we bovengemiddeld gelukkig. Op schaal van geluk van 1 tot 10, zitten we op ruim 9,5. Hadden we dat ook gehad als we de dieptepunten niet hadden gekend?

Mijn boek Paaseitjes zoeken in het AMC verschijnt deze week en is vanaf volgende week te krijg bij o.a. 1,800 online boekhandels. Op dit moment al te koop op annetel.nl.