Babykamer voor ouders

DOOR: KARLIJN VAN DE WIER

Een bedje, commode en wastafeltje. Verduisterende gordijnen, zachte kleuren op de muur. Een strook behang met bekende of minder bekende figuren en daarboven een plankje voor losse spulletjes. Een grote knuffel die tante X ‘niet kon laten liggen’ en een afneembare vloer van laminaat. De grote letters die de naam van het nog ongeboren kindje vormen, staan in de inbouwkast klaar om opgehangen te worden. De babykamer is klaar voor gebruik!

Sommige vrouwen voelen het al kriebelen als de constatering ‘zwanger’ net is verschenen. De babykamer moet in orde zijn. Groot gelijk om daar op tijd mee te beginnen, want het is leuk en hoort bij het wij-worden-ouders-proces. De babykamer is één van de meest concrete manieren om je het leven na de 9 maanden zwangerschap voor te stellen. Een andere manier is om alvast flink met je neus in de Zwitsal zitten.

Als omgevingspedagoog let ik erop dat een babykamer een prettige omgeving is. Voor baby én ouders. Want zeg nou zelf: de babykamer moet in eerste instantie voornamelijk ingericht worden op ouders, gezien de houding tijdens het verschonen en kleding pakken.
Ook sfeer wordt vaak gekozen vanuit wat ouders aanspreekt, past bij het huis of wat geassocieerd wordt met baby’s. Zachtroze en –blauw is goed, maar wie durft te kiezen voor wit, bruin of zwart?

Zoals ik er vaker voor pleit: kruip eens in de belevingswereld van kinderen. Zo kom je erachter wat echt belangrijk is.
Omringende meubels blijken erg hoog te zijn, de figuren op de behangstrook ondefinieerbaar, de knuffel te ver, de vloer te koud en je eigen naam? Onleesbaar.
Hoe kom je tot die fijne plek voor jezelf én je kind?
Voeg eens iets toe op kindhoogte: een zacht(gekleurd) lampje, wisselende foto’s boven de verschoonplek of een zacht kleed in een wat stevigere, neutrale kleur (speelgoed heeft kleur genoeg). En haal soms iets weg op kindhoogte: teveel knuffels, licht waar een kind liggend op de rug direct in kijkt en een veelgekleurd babykleed waar kinderoogjes te dicht op liggen om er vormen in te zien.

Kijk voor meer inspiratie op de website van Vivifier

Spel in huis

DOOR: KARLIJN VAN DE WIER

Een aparte kamer, op zolder, de eigen slaapkamer, een hoekje in de huiskamer of gewoon door heel het huis: spelen kan overal. Hoe regel jij het?

Tijdens mijn werkzaamheden in de kinderopvang ben ik er vaak op gericht om hoekjes te vormen. Verschillende hoekjes geven plek aan jonge en oude kinderen, kleine of grote groepjes, druk of rustig spel en schoon of ‘vies’ spel.
Door soorten spel en leeftijden op aparte plekjes te laten plaatsvinden, zijn er minder ‘botsingen’ tussen kinderen en spelen ze geconcentreerder met het spel in die hoek.

Uitgangspunt is dus het idee dat het spelgedrag van kinderen gestuurd kan worden door de omgeving. Omgevingspedagogiek staat voor mij dan ook voor de opvoedende waarde die een ruimte kan hebben. Een voorbeeld:
Een grote open ruimte met een hoop speelgoed nodigt uit tot het combineren van spel. Maar het geeft weinig grenzen aan spel, leidt steeds af en stimuleert tot groter en drukker spelen. Door een begrenzing aan te geven middels een kastje dat haaks op de muur staat, wordt de ruimte in tweeën gedeeld. Op die manier kun je betekenis geven aan de plekjes die aan beide kanten van een kastje ontstaan.

Wat voor jouw gezin het beste werkt, hangt af van je kind(eren), de leeftijd(en), je huis, visie op opvoeding en beschikbaar spelmateriaal. Ik wil je graag meegeven stil te staan bij de boodschap die je geeft met een ruimte en de kracht van het begrenzen van speelplekken.

Meer voorbeelden zien en lezen van speelplekjes? Kijk op www.vivifier.nl

Trots op je zelf gecreëerde speelplek, babykamer of speelkamer? Deel ‘m met me (info@vivifier.nl) en wie weet gebruik ik jouw foto’s bij een volgende blog!

Baby’s mobiele wereld

DOOR: KARLIJN VAN DE WIER

De mobile. Iedere baby heeft er een. Sommige groter dan andere. Andere met maar liefst zes vertakkingen. Een zelfstandig bewegende, of één die nog voorgedraaid moet worden. Vers uit de winkel, tweedehands of van de hand van grootmoeder. Hoog om naar te kijken of laag om tegenaan te slaan.

De mobile of babygym werkt vrijwel altijd. Een jonge baby die alleen nog op zijn rug kan liggen, oefent met graaien, grijpen en trappelen. Je kind wordt beloond doordat zijn actie (een lichaamsdeel in beweging brengen) gevolg heeft (een mobile-eenheid in beweging brengen). Zwieren of op en neer draaien en dat kunnen herhalen door het zelf in gang te brengen is een enorme ontdekkingstocht.

Soms wordt het geheel versterkt door geluid- en lichteffecten. Tiësto is er niets bij. Iedere baby trekt alles uit de kast als blijkt dat aanraking een klein feestje boven zijn hoofd veroorzaakt. Kans is wel dat de baby zich meer bezig gaat houden met geluid en licht dan met de eigen beweging. En als de batterijen op zijn, is de magie van het mobile ook verdwenen.

In mijn werk zie ik de baby-gym toestellen overal verschijnen: baby in de box, pretbrug erover. Beetje jammer, als je je bedenkt dat een baby ook heus al voorkeuren heeft en open staat om van alles te ontdekken. Ervaring bestaat vooral door herhaling, maar om nu steeds geconfronteerd te worden met vrolijk zwierende vormpjes boven je zodra je op je rug ligt…? Verplaats je eens in je kind. Ga eens met je hoofd onder een mobile liggen. Hoe leuk is je dagelijkse uitzicht? Hoe sprekend zijn hangende (knuffel)vormen van de onderkant? Geef ‘m een zwaai, zoals je normaal vanuit grote-mensen-hoogte doet: gaat het te wild, te langzaam, is het überhaupt nodig?

Wat ik hiermee wil zeggen is: ben je eens bewust van spelmateriaal dat zo vanzelfsprekend bij baby’s lijkt te horen. Sta er eens bij stil als je een mobile koopt, je baby eronder legt of het touwtje aantrekt voor een nieuwe draaironde. Met het liggen onder een baby-gym is de bewegingsvrijheid van je kind behoorlijk beperkt. Iedere beweging van de baby krijgt zo een gevolg. Geef je kind ook regelmatig de ruimte om en tegemoet te komen aan andere behoeftes en nieuwe bewegingen te oefenen. Eenmaal omgerold is de wereld 180 graden gedraaid, een heel nieuwe benadering!

Voor meer inspiratie kijk je op Vivifier

Afpakken? Aanreiken!

DOOR: KARLIJN VAN DE WIER

Boeken uit kastjes, kopjes van tafel, lepeltjes uit suikerpotjes en vazen uit vensterbanken: kleine grijpgrage handjes weten precies te vinden wat niet voor hen bedoeld was. En ja: de net gekochte zingende knuffelbeer waar kindlief al weken naar graait in de winkel, blijkt niet zo spannend als een pollepel…

Kinderen willen ontdekken. Niet om ouders dwars te zitten, maar om grip te krijgen op de omgeving. Iets zien alleen is niet genoeg. Als dat namelijk zo was, zouden wij met zijn allen niet op vakantie hoeven naar de mooiste oorden waar internet vol mee staat. We willen beleven, proeven, ruiken, ervaren en in ons opnemen. Voor de meeste van ons is het zien alleen niet voldoende om iets te leren kennen.

Kinderen krijgen grip op hun omgeving door ervaringen op te doen. Zien alleen is niet ervaren. Ervaren is ook horen, ruiken, (met de mond) voelen en proeven. Geen nieuws en geen probleem voor de meeste lezers. Het wordt pas een probleem als boeken scheuren, kopjes knallen, suikertjes verspreiden en vazen diggelen. Laat ‘m daar nou net een stukje ervaring in zitten. Dingen gaan kapot. Gebeurt ons ook. Daarom zijn we er voorzichtig mee. Maar hoe zijn we toch aan die kennis gekomen…? Juist!

Creëer daarom eens een ontdekhoekje waar je baby mag ontdekken. Met het grijp- en graaigedrag laat je kind een behoefte zien. De behoefte om zoveel mogelijk vormen, kleuren, materialen en bewegingen tot zich te nemen. Als alles nieuw voor je is, moet je immers ergens beginnen.
Zo’n ontdekhoekje bevat natuurlijk geen glazen vazen. Maar wel lekkere alledaagse materialen. Plastic bakjes, een (opengeknipte) vuilniszak, kranten, wc-papier, theedoeken, houten lepels en spatels, of een fotomapje. Spullen waar je kind anders naar graait. Pedaalemmer net schoongemaakt? Laat je (oudere) kind er even mee spelen. Heerlijk oefenen met open en dicht, erin en eruit (en ernaast) en voor en achter. Vanzelfsprekend hou je een oogje in het spreekwoordelijke of echte zeil.

Reageren of vragen? Mail info@vivifier.nl!
Meer inspiratie? Vivifier

Huisje, zooitje, beestje

DOOR: KARLIJN VAN DE WIER

Wat ben ik soms verbaasd hoe lang mijn tas mij bezighoudt na een dag werken. Niet dat ik geen idee meer heb van de inhoud, want die heb ik die ochtend nog zorgvuldig bepaald.
Mijn verbazing wordt vooral gewekt door mijn persoonlijke moetjes achter ieder tasonderdeel: agenda terug op zijn vaste stekje, waterflesje spoelen en vers gevuld in de koeling, notities op een to-do-plek, de in de haast gepakte extra pen terug in z’n bakje …
Lekker efficiënt, om vooral maar niet mijn agenda kwijt te zijn, lauw water te drinken, notities te vergeten of een overschot aan pennen te vinden in tas of bakje.
Ieder zijn ding.

Nu stel ik me voor hoe thuiskomen eruit ziet als je kinderen hebt. Ik heb zo’n sterk vermoeden dat waterflesjes en extra pennen je dan niet kunnen en zouden moeten bekoren.
Voet over de drempel en je leeft meteen ‘in het nu’. Niks verleden en toekomst, want wat er nu en daarna en dan gebeurt verdient alle aandacht. De ontdekkingen van je kind zijn te mooi om ze af te doen met een ‘ja, mooi’ en je eigen agenda aan te houden (die blijft dus mooi in de tas). Aansluiten bij het tempo en de belevingswereld van je kind levert je kind en jou zoveel inzichten op!
Om netheid en harmonie in huis als doel na te streven is dan ook een dooddoener in de opvoeding. Het moet af en toe een rommel kunnen worden. Hoe leren kinderen anders wat vies, nat, ernaast, kwijt of rommel is? Ouders zullen moeten accepteren dat het huisje, zooitje, beestje is.

Maar rommel is natuurlijk geen voorwaarde voor opvoeding. Als ouder geef je ook grenzen aan. Voor je kind, maar ook voor jezelf. Je wilt ook zelf lekker kunnen wonen. Daar staat ieder koppel heel verschillend in. Ouders die de rommel niet (meer) zien of ouders die tegen beter weten in blijven opruimen (of het hun baby aan het leren zijn). En ouders die allerlei opruimtrucks hebben: opruimen als de kinderen slapen, iets nieuws erin dan iets ouds eruit of een apart speelhoekje of speelkamer aanwijzen.
Naast deze wijsheden helpt het als er voor alles ook daadwerkelijk een opruimplek is. Mocht je een verdwaald opruimmoment vinden, dan hoef je in ieder geval niet na te denken over waar het moet blijven. Zorg dus ook dat je speelgoed doseert: kinderen hoeven niet altijd keuze te hebben uit heel veel. En ja, al op jonge leeftijd kunnen kinderen leren opruimen. Het wordt een leuke activiteit als er voor alles een logische en mooie plek is, bijvoorbeeld in een decoratieve mand.

Wat betreft die handtas: ik mag hopen dat ik ‘m een keer rommelig en vergeten aantref, omdat ik dan kennelijk belangrijkere ontdekkingen te doen heb.

PS:

1)    Laat me eens weten wat jouw opruimtrucks of –vragen zijn! Dat kan via info@vivifier.nl Meer inspiratie? Vivifier

2)    voor diegenen die zo’n gezellige ‘leeftas’ hebben: hier kun je je damestas laten lezen, wat nogal veel over jou schijnt te zeggen…