En dan is het geen roze wolk!

Je bent zwanger ( spontaan) of eindelijk na een lang traject van dokteren. Blijdschap overheerst, je wilt het van de daken schreeuwen hoera wij zijn zwanger. De zwangerschap verloopt geweldig, je voelt je super en geniet van die dikke buik, het bewegen in je buik , heerlijk is het om zwanger te zijn. Nergens last van.

Na negen maanden is het zover de weeën beginnen en nu ben je toch wel blij, want eindelijk zie je dan je kind. Je verheugd je zelfs op de bevalling. Zou het kindje er net zo uit zien als op de drie D echo? Vol goede moed vang je de weeën op, je bent al uren bezig en de verloskundige komt langs, helaas één centimeter ontsluiting, doorgaan meid je doet het prima zegt ze. Maar dan komt het moment dat je naar het ziekenhuis moet en daar beslist de medische wereld, een sectio (keizersnede) mevrouw. Dan gaat alles snel want jullie baby moet er nu echt uit vanwege ademnood. Het kindje wordt uitgezogen en gelijk weggehaald voor onderzoek. Nadat alles achter de rug is, je komt van de uitslaapkamer en dan zie je eindelijk je kind. Dan komt het besef dat dit toch niet zo was als je gewild had. Lekker met je kind op je buik kennis maken. Met de borstvoeding laten ze je zelf aanmodderen en dat gaat ook al niet.

Ze geven opeens zomaar je kind een flesvoeding terwijl dit niet nodig was op medisch gebied. Dan mag je naar huis en hebt nog een poosje hulp. De dag dat je het alleen mag doen vind je heerlijk, maar opeens stort je in en komen de tranen. Wat viel het tegen, zo had je het niet verwacht, je kindje niet aan de borst maar kolven want het wil niet drinken. Hoe moet dit nu? Is dit nu de beloofde roze wolk? Dat vertellen ze je niet van te voren. Overal zie je mooie borstvoedingsplaatjes , prachtige mama’s met blozende baby’s. Het lijkt wel vanzelf te gaan. Maar ja de realiteit is helaas vaak anders. Om twaalf uur loop je nog in je badjas en overal gaat veel tijd in zitten, wat moet je met je kind? Je kent het nog niet zo goed. En dan is de roze wolk grijs aan het worden.

Het moment dat je hulp moet inschakelen. Vertel je partner wat je voelt, bespreek het met een vriendin en als het erger wordt met de huisarts. Deze kan je helpen hulp te zoeken. Ook zijn er deskundigen die je na die tijd graag op weg helpen. Een paar gesprekken kunnen al genoeg zijn om niet weg te zakken in de donderwolk.
En echt er komt een dag dan voel je je weer jezelf worden, maar dan wel in mama vorm. Deze gevoelens gaan over en je kunt er weer tegenaan.

Liefs Djoke

Djoke ten Kate heeft Djoke.nl opgericht en is nu bezig met het opzetten van een Kenniscentrum voor Postpartum depressie

Share this post

Djoke

Djoke

Djoke is de drijvende kracht en Postpartum deskundige achter Djoke.nl. De ingrediënten van Djoke.nl zijn:" een schat aan levenservaring, een luisterend oor en heel veel begrip". Zij heeft zelf vier kinderen en zeven kleinkinderen. Naast haar praktijk is Djoke ook kraamverzorgster, hierdoor blijft zij goed op de hoogte van de laatste ontwikkelingen op haar vakgebied. Djoke haar passie is, vrouwen te helpen met het ervaren van het moederschap en hen te begeleiden bij een Postnatale depressie of na een Postpartum psychose. Mede door haar eigen ervaringen op dit gebied is Djoke in staat u een stevige ondersteuning te bieden. Kernwoorden voor Djoke zijn: " enthousiast, begripvol en geduldig", maar ook doortastend en eerlijk.

4 Replies to “En dan is het geen roze wolk!”

  1. Helaas worden postnatale depressie en postpartum psychose vaak door elkaar gehaald, terwijl er een hemelsbreed verschil is tussen die twee.
    Omdat ik beiden zelf heb meegemaakt, kan ik de verschillen goed aangeven. Bij een depressie blijft men in het hier en nu, bij een psychose komt men in een ander bewustzijn terecht. Een bewustzijn die bij mij gepaard ging met identiteitsverandering, hallucinaties, wanen, spullen en mensen die ineens verdwenen, telepathie, etc.
    Een depressie komt bij 1 op de 10 vrouwen voor, terwijl een psychose het om 1 op de 1000 vrouwen gaat.
    Jammergenoeg wordt psychose meer gerelateerd aan schizofrenie en drugsgebruik, maar een bevalling kan deze ook triggeren.

  2. Djoke schreef:

    Helemaal mee eens Karin, een Postpartum-psychose is een psychiatrisch ziektebeeld en daar heb je professionele begeleiding van een psychiater bij nodig.De nazorg kan eruit bestaan om de vrouw in de thuissituatie niet alleen te laten zijn.
    Meestal is hier een opname nodig,of in ieder geval dus die psychiatrische begeleiding.Zelf begeleid ik de moeder in de thuissituatie op advies van de psychiater.

  3. Mary Sjabbens schreef:

    Hallo daar,

    Kom bij toeval op deze site.
    Wil eigenlijk mijn site en blog onder jouw/ jullie aandacht brengen.
    Mijn ervaringen rondom bevallen en omgaan met een huilbaby.

    ik denk dat het de moeite waard is om mijn blogs te lezen!!!

    Vriendelijke groet,

    Mary Sjabbens

  4. Margo schreef:

    goed dat je dit onder de aandacht brengt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

scroll to top