Kraamverzorgende compleet de weg kwijt . . . .

De prachtige natuur

Het zal denk ik ergens vlak voor de eeuwwisseling zijn geweest dat ik werd ingezet in een gezin (derde kind, 2 jongens van 8 en 9 jaar en nu een zusje) dat ergens afgelegen woonde. Midden in het veld, met een 500 meter lange onverharde weg als oprit, in een gehucht waar je uitkeek op de grens met Duitsland. Nu woon ik zelf ook vlak aan de grens met Duitsland, dus bij uitstek de gelegenheid om eens een keer wat binnen-door-weggetjes te nemen. Ik houd daar wel van. ’s Morgens is het prachtig in het veld, vooral als de rest van de ‘wereld’ nog niet wakker is.  Je ziet ontzettend veel wild, grijze nevel over het veld en een opkomende zon. Dat is pas genieten. Zo kon het gebeuren, het zal denk ik  ergens halverwege de zorg zijn geweest, dat ik al rijdend helemaal op ging in de natuur en op de automatische piloot ging rijden. Halverwege mijn route naar het gezin was een driesprong, waar een doodlopende weg het veld in ging. Ik moest hier rechtdoor om bij het gezin te komen, maar omdat ik op de automatische piloot reed, ging ik linksaf, nam de doodlopende weg en stopte bij de laatste boerderij. Het huis van mijn zwager. Nog half in dromenland stapte ik uit de auto, pakte mijn tas van de achterbank, sloot de portieren van de auto en belde aan. Mijn zwager deed open. Zijn ogen gleden af naar de enorme grote zwarte tas die ik in mijn rechter hand droeg en even moet hij, denk ik, gedacht hebben dat ik bij hem zou intrekken. Het verbaasde gezicht van mijn zwager schudde mij wakker. Mijn nog vrije linker hand sloeg ik vol schrik voor de mond en al roepend  ‘sorry, ik moet nog een stukje verder’ snelde ik weer de auto in en vervolgde mijn route. Uiterst gênant!

Leedvermaak
Ik kwam keurig op tijd bij het gezin aan en het voorval was voor mij geschiedenis. Althans dat dacht ik. ’s Middags bij de thee merkte de kraamvader op, met een verdachte grimas om zijn mond,  dat ik ’s morgens al heel wat kilometers had afgelegd om naar hen toe te komen. Argwanend vroeg ik hem wat hij precies bedoelde. Ook de kraamvrouw keek haar man vragend aan. Toen begon hij te lachen en vertelde tot in detail de route die ik die ochtend had gereden. Mijn mond viel open van verbazing, hoe kon hij dat weten . . . . . . . .

Even terug . . . . .
Direct na de lunch was meneer in de auto gestapt om enkele boodschappen te doen en hij moest nog even naar de Welkoop (een ontmoetingsplek voor boeren). In de Welkoop was hij mijn zwager tegen gekomen en samen raakten ze aan de praat. ‘Ons kent ons’ zullen we maar zeggen, zonder dat ze van elkaar wisten dat de één mijn zwager was en dat de ander mij 8 dagen over de vloer had . De kraamheer vertelde trots dat hij enkele dagen daarvoor vader was geworden van een prachtige dochter. Bij mijn zwager ging op dat moment een lichtje branden en hij vroeg of er misschien ook een kraamverzorgende in huis was die heel misschien Geesje heette?

Tja, om een lang verhaal kort te maken, de heren hebben zich kostelijk vermaakt om mijn vergissing die ochtend. Een mooi verhaal, samen hebben we er nog eens om gelachen en ik stopte het opnieuw in het kastje van de geschiedenis.

Navigatie op het platteland
De volgende ochtend, het was een uurtje vroeger dan de dag ervoor, reed ik opnieuw naar ‘mijn’ gezin. Het was nog een beetje schemerig en toen ik in de buurt van het huis kwam zag ik al van verren oranje zwaailampen en alarmlichten. Nu is dat in de tijd van het najaar niet zo vreemd, in boerenstreken wordt dan namelijk 24 uur per dag aardappels en bieten op de vrachtwagens geladen. Er gingen bij mij dus nog geen alarmbellen rinkelen. Maar toen ik dichterbij kwam zag ik dat het heel wat anders was. Met stoepkrijt stond op de rest van de route ‘Geesje’ geschreven met dikke vette pijlen die de richting aangaven. Bij de oprit naar de boerderij stond een trekker met zwaailamp en alarmlichten aan en met een gigantische kartonnen pijl die de richting naar het huis aangaf. Bij binnenkomst trof ik lachende gezichten aan en 2 glunderende koppies die duidelijk deelname hadden gehad aan het project, gezien hun met stoepkrijt besmeurde kleren. Vanaf dat moment lieten deze twee boeven geen gelegenheid onbenut om het verhaal te vertellen aan iedereen die het maar wilde horen. En na kraamtijd . . . . . heeft mijn zwager er wel voor gezorgd dat het verhaal actueel bleef.

En ik? Misschien heb ik er nog wel het meest van genoten. Weer een gezinnetje wat ik nooit zal vergeten.

Geesje Fokkens – Roosien
Kraamverzorgende en Zorgdeskundige
Kraamzorg Het Groene Kruis
www.kraamzorghetgroenekruis.nl

 

Share this post

Geesje

Geesje

Werkt als Zorgdeskundige bij Kraamzorg Het Groene Kruis. Dé kraamzorgaanbieder in Noord-Nederland

1 Reply to “Kraamverzorgende compleet de weg kwijt . . . .”

  1. olga schreef:

    genoten van je verhaal, ook omdat ik kraamverz.ben geweest en zo leuk om te lezen dat je Geesje heet net zoals mijn zusje 😉

    Gr. Olga

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

scroll to top