Max

Soms loopt het net allemaal een beetje anders

Het zal ergens begin jaren negentig zijn geweest dat ik midden in de nacht werd opgeroepen voor een bevalling. Het gezin woonde op een boerderij. Meneer was akkerbouwer en veehouder. Een druk gemengd bedrijf dus. De avond voorafgaand aan de bevalling was de vader van meneer overleden en dat maakte de situatie wel heel bizar. Verdriet en blijdschap stonden in dit gezin letterlijk heel dicht bij elkaar. En ik mocht als kraamverzorgende hen door deze bijzondere kraamtijd heen loodsen.

Maar het leven gaat door
De vader van meneer woonde een aantal kilometers verderop en was alleenstaand. Hij had echter een hond, een grote logge Sint Bernard, genaamd Max. Max moest natuurlijk een plekje hebben en kwam daarom naar de boerderij. Op de boerderij zelf liep overigens ook nog een hond, een Berner Sennen rond. Opgeteld zag de situatie er dus als volgt uit: Er was een baby geboren waarvoor van alles geregeld moest worden, er was een opa overleden en dus moest er een begrafenis geregeld worden, de boerderij moest gewoon doordraaien en er liep een vreemde hond rond voor wie op dat moment even geen aandacht was.

Uitbreiding van taken
Tussen de bedrijven door kon ik gelukkig af en toe een beetje tijd vrijmaken voor Max. Binnen de kortste keren waren we dan ook de grootste vrienden en week hij niet meer van mijn zijde. Op de dag van de begrafenis, toen tot overmaat van ramp ook nog de aardappels afgeleverd moesten worden, stond hij trouw naast me toe te kijken hoe ik, getooid in overall en grote groene laarzen, met een enorme vork de aardappelbult stond bij te werken. Mijn ervaring als boerendochter kwam me in dit gezin goed van pas. Normaal gesproken had ik me, buiten mijn kraamzorgtaken om, nooit laten overhalen tot dit soort werkzaamheden, maar een bijzonder situatie vraagt nu eenmaal om een bijzonder aanpak. Het gezin was me dankbaar.

Een auto vol hond
Op de laatste dag toen ik afscheid nam van het gezin heeft Max waarschijnlijk aangevoeld dat onze relatie ten einde was. Op het moment toen ik, net na de middag, richting mijn Fiat Panda liep en daarvan de deur opende, sprong Max voorin de auto en ging op de passagiersstoel zitten. De Panda bezweek bijna onder het gewicht van Max en helde duidelijk over naar één kant. Met luide stem gebood ik Max de auto te verlaten. Max keek me aan en dacht klaarblijkelijk dat hij niet voorin mocht zitten en vastberaden ruilde  Max de passagiersstoel in voor de achterbank. Uiteindelijk moest er mankracht aan te pas komen om Max uit de panda te halen en liep hij, eenmaal uit de auto, zwaar beledigd, snuivend en grommend achter het erf op. Ik had met Max te doen. De rust was echter teruggekeerd in het gezin en wellicht zou hij vanaf dat moment de aandacht krijgen die hij nodig en verdiend had.

Geesje Fokkens
Zorgdeskundige en kraamverzorgende
Kraamzorg Het Groene Kruis
www.kraamzorghetgroenekruis.nl

 

Share this post

Geesje

Geesje

Werkt als Zorgdeskundige bij Kraamzorg Het Groene Kruis. Dé kraamzorgaanbieder in Noord-Nederland

7 Replies to “Max”

  1. Lia schreef:

    Hoi Geesje,

    je bent wel veelzijdig 🙂 Ik heb wel een beetje medelijden met de hond. In ieder geval weer een leuk stukje die ik in één adem heb uitgelezen.

    Groetjes Lia

  2. Harmina schreef:

    Zoals altijd weer met een ” glimlach” gelezen!!

  3. Margaretha schreef:

    Hoi Geesje,

    Geweldig!
    Is het wel goed gekomen met MAX?

    Groetjes, Margaretha

  4. margreet schreef:

    Waarom bundel je al die gekke verhalen van je niet? Ze zijn echt leuk om te lezen!!!

  5. marion schreef:

    Wat een geweldig stukje weer Geesje!!!

  6. Jolanda schreef:

    Leuk om te lezen Geesje!En idd al die verhalen in een boekje.Ik zou het zeker aanschaffen….
    Groetjes van Jolanda

  7. Ieda schreef:

    Geweldig stukje , wanneer komt er een verhalen bundel van je stukjes, het zou jammer zijn dat zo iets moois niet door iedereen gelezen kan worden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

scroll to top