Mijn eerste Elfstedentocht

Mijn eerste Elfstedentocht was in 1985. Ik kraamde in een gezin dat het voorste gedeelte van een Groningse boerderij huurde

Groninger boerderij

en bewoonde. Een kolossale boerderij met grote kamers en hoge plafonds. Een brede gang liep vanaf de voordeur midden door het huis tot aan het schuurgedeelte. Aan de ene kant van de gang was een kleine kamer met aansluitend een slaapkamer. En aan de andere kant van de gang was een grotere kamer met daarachter de keuken. De keuken lag wat dieper, althans je moest ongeveer 3 treden naar beneden. Achter de keuken was de bijkeuken waar onder andere de wasmachine stond en waar het toilet en de douche zich bevonden. Dan was er nog een bovenverdieping maar deze werd niet gebruikt.

Koud, koud en nog eens koud
Omdat het al dagen stevig vroor en het huis minimaal geïsoleerd was had het gezin besloten om de grotere kamer niet te gebruiken en dus ook niet te verwarmen. De keuken werd dusdanig verwarmd dat de waterleidingen niet zouden bevriezen, het was daar ongeveer 5 tot 8 °C. De enige ruimtes die behaaglijk waren, waren de kleinere kamer en de slaapkamer. De blinden bleven tot het middaguur gesloten. Vanaf dat tijdstip konden we profiteren van de warmte van de zon die door de ramen naar binnen scheen.

Achteraf onverantwoord
De baby was ruim 4 weken te vroeg geboren en had een gewicht van 4 pond en 3 ons! Mevrouw had uiteraard in het ziekenhuis moeten bevallen, maar het ging te snel om haar nog in te sturen. Toen de baby eenmaal was geboren en een goede start maakte was de noodzaak er ook minder om alsnog in te sturen. Met de kennis die ik toen had zag ik het als een uitdaging toen de verloskundige vroeg of ik het wel zag zitten met zo’n klein kindje in zo’n grote koude boerderij. Met de kennis van nu zou ik een dergelijke verantwoording niet weer op me nemen. Maar we gingen ervoor.

Met de baby was gelukkig alles goed
De baby lag in de wieg met 3 kruiken om zich heen die iedere 3 uur werden ververst met kokend water. Boven de wieg aan de muur hing een douchekacheltje te stralen dat voor warmte van bovenaf zorgde. Op deze manier konden we de baby goed op temperatuur houden. De baby deed het overigens fantastisch, dronk goed, groeide goed en hield z’n eigen temperatuur steeds beter vast.

Kledingvoorschriften
In 1985 was het heel gewoon dat je als kraamverzorgende een jurk als uniform aan had. Tegenwoordig draag je een broek met jasje en ben je in de gelegenheid om daar van alles onder te dragen. Je zou eventueel nog een warme legging kunnen dragen zonder dat iemand dat ziet. Bij een jurk is dat net even anders. Maar in dit gezin lapte ik alle kledingvoorschriften aan m’n laars. Onder m’n jurk droeg ik een T-shirt met lange mouwen, witte maillots (leggings waren er toen nog niet), wollen sokken die ik verborgen hield in keurige korte beige laarsjes. Over m’n jurk droeg ik nog een warme trui en een representatieve bodywarmer.

De was: een uitdaging
Zo kon ik enigszins mijn werk doen als ik aan het koken was en me bezig hield met de was. De was kon ik drogen in de grotere kamer waar het af en toe wat warmer werd onder invloed van enige zonnestralen. Met een beetje geluk duurde het maar 3 dagen eer de was droog was! De katoenen luiers mocht ik in de kleinere kamer drogen, voor de kachel op een rekje. De baby droeg uiteraard katoenen luiers. De kraamvader zette ’s nachts om 3.00 uur de ‘kookwas’ aan die ik klaar had gezet voordat ik tegen de avond naar huis ging. Doordat de wasmachine ’s nachts werd gebruikt konden we voorkomen dat de aan- en afvoer van de machine ook bevroren raakte. Ik zette dan tegen 9.00 uur weer een wasmachine aan met de ene dag het beddengoed en de andere dag overig wasgoed. Tussen 12.00 en 20.00 uur bleef de temperatuur net boven het vriespunt en als we dan het douchekacheltje boven de wieg verhuisden naar de badkamer, kon de kraamvrouw zich behaaglijk warm douchen nadat beginnende ijsvorming was weggespoeld uit de leidingen.

Het sanitair schoonmaken was een ramp, omdat het in die ruimte net wel, net niet vroor. Maar door snel te werken en goed heet water te gebruiken, bleef ik zelf nog enigszins op temperatuur. Aan het einde van de kraamtijd had ik handen vol barsten, stond ik zelf op de rand van een enorme verkoudheid, maar het jonge gezinnetje was dik tevreden en durfde het samen aan.

En die Elfstedentocht? Nee, die reed ik zelf niet, die heb ik, tussen de bedrijven door, gewoon live kunnen volgen op tv in het kleine kamertje, dicht bij de kachel!

Geesje Fokkens
Zorgdeskundige en kraamverzorgende
Kraamzorg Het Groene Kruis
www.kraamzorghetgroenekruis.nl

 

Share this post

Geesje

Geesje

Werkt als Zorgdeskundige bij Kraamzorg Het Groene Kruis. Dé kraamzorgaanbieder in Noord-Nederland

5 Replies to “Mijn eerste Elfstedentocht”

  1. Bernd schreef:

    Hoi Geesje,

    Wat een tijd he! En toch ook wel weer actueel zoals het nieuws over de elfstedentocht en de koude omstandigheden. Leuk geschreven, leest prima (met de kachel aan) 😉

    Groetjes, Bernd.

  2. Harmina schreef:

    wederom weer een prachtig geschreven verhaal!!

  3. Jannie R schreef:

    Wat leuk al die verhalen je weet vast nog wel mooie andere verhalen te vertellen.
    Lees ze altijg

  4. Janneke v D schreef:

    Dat waren barre tijden. Mooi om er spannende verhalen over te vertellen maar ik ben blij met de luxe die we nu hebben (al kun je ook dat overdrijven!!). Weer een mooi verhaal Geesje. Ben benieuwd naar je volgende belevenis.

  5. Heerlijk verhaal Geesje! Inderdaad een uitdaging! Groeten Sannemarije Ridder, verloskundige van Neeltje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

scroll to top