Even voorstellen: Natalie van Gelder, orthopedagoog, moeder van 2 kinderen over Baby Sensory.

Graag stel ik mij aan jullie voor. Ik ben Natalie van Gelder, orthopedagoog, moeder van 2 kinderen (een meisje van 2 en een jongen van bijna 5) en cognitief gedragstherapeut i.o.

Na jaren met oudere kinderen gewerkt te hebben bij IMC Weekendschool, ben ik sinds 2012 gestart met Baby Sensory waar ik mij richt op de ontwikkeling van baby’s en peuters. Ik zie het als een uitdaging om zoveel mogelijk ouders en baby’s in heel Nederland in staat te stellen deze geweldige cursus te volgen.  Er is nog zoveel winst te behalen op het gebied van de opvoeding van jonge kinderen. Opvoeding en ontwikkeling begint niet pas vanaf de schoolgaande leeftijd, maar al veel eerder. Baby’s hebben zorg, liefde en (onverdeelde) aandacht nodig, maar ook voldoende uitdaging om optimaal te ontwikkelen.

Over Baby Sensory
Baby Sensory is een Babycursus die gericht is op zintuiglijke ontwikkeling van baby’s. Samen spelen, plezier maken en ontdekken met je baby. Maar bovenal krijgen ouders informatie over de ontwikkelingstadia die baby’s doormaken en hoe zij deze ontwikkeling spelenderwijs kunnen stimuleren. Deze complete babycursus, uitgeroepen tot beste ontwikkelingsprogramma uit Engeland, is sinds 2011 ook actief in Nederland.
In deze groepsles voor ouders en hun baby’s worden ouders geïnformeerd over de ontwikkeling van baby’s en de manier waarop zij deze spelenderwijs kunnen stimuleren. Zo wordt er gewerkt aan de zintuiglijke, cognitieve en motorische ontwikkeling van de baby’s. In het eerste levensjaar leren baby’s meer dan in de rest van hun leven tezamen. Vooral dan wanneer de verbindingen tussen de hersencellen nog in ontwikkeling zijn, is het van belang baby’s zoveel mogelijk verschillende afgestemde prikkels aan te bieden. Onderzoek heeft uitgewezen dat deze vroege ontwikkeling de basis voor het toekomstige leervermogen van de baby legt. De basis van het programma is vooral een uurtje quality time tussen ouder en kind te faciliteren. Er is volop aandacht voor interactie en samen plezier maken, leren en ontwikkelen.

Baby Sensory is afkomstig uit Engeland en werd daar in 2006 ontwikkeld door Dr. Lin Day (PhD) en is inmiddels in 17 landen operationeel. Baby Sensory in Engeland tot beste baby ontwikkelingsprogramma uitgeroepen.

“Als pedagoog krijg ik vaak vragen over de ontwikkeling van jonge baby’s. Ouders hebben veel vragen over ontwikkeling en opvoeding en behoefte aan uitwisseling van hun ervaringen met andere ouders. Er zijn veel faciliteiten en activiteiten voor kinderen vanaf de peuter- en zeker vanaf de kleuter leeftijd, maar voor baby’s is er zeer weinig. Baby Sensory combineert de vraag naar informatie van ouders over de ontwikkeling van baby’s en de behoefte aan leuke, inspirerende en leerzame activiteiten voor baby’s.”

In de lessen wordt gebruik gemaakt van wetenschappelijk bewezen doeltreffende activiteiten voor baby’s zoals muziek, beweegspelletjes, babygebarentaal, babymassage, versjes en rijmpjes, handpoppen, zeepbellen, strandballen, boeken en nog veel meer. Tijdens de lessen worden suggesties aangedragen over activiteiten die ouders ook thuis met hun baby kunnen doen. Middels dit unieke en complete programma leren ouders hoe zij met hun baby kunnen spelen om de ontwikkeling optimaal te stimuleren. Hiernaast zijn de lessen ook een uurtje quality time voor ouders met hun baby; gerichte en onverdeelde aandacht waar elke baby zoveel baat bij heeft.

Calimero hoeft niet meer te piepen

Menig ouder van een baby die voedselallergie of reflux heeft (gehad) zal een zucht der verlichting slaken dankzij de uitkomsten van een nieuw onderzoek. Ik persoonlijk in ieder geval wel, daar mijn oudste ex-reflux-en-koemelkallergie-baby nog dagelijks de gevolgen van een roerig eerste jaar in de spiegel kan zien. Ze is best klein voor haar leeftijd (8). Ze staat daarin zeker niet alleen. Veel kindjes die een voedselallergie of reflux hebben gehad en waarbij dit duveltje niet binnen acht weken is gediagnosticeerd en behandeld, vallen wat klein uit. Natuurlijk doe je daar wat aan. Om te beginnen ben je al bezig om elk heilig huisje omver te trappen en iedere gezondheidsneus dezelfde kant op te laten wijzen om een goede diagnose te krijgen. Want het gedrag van je baby (onrustig, niet slapen, slecht eten) en je onderbuikgevoel vertellen je dat er wat aan de hand is. Heb je de diagnose, dan kun je er eindelijk aan werken om het duveltje weer terug in zijn doosje te stoppen. Met aangepaste voeding of melk, met medicatie en andere hulpmiddelen. Gelukkig helpt dat, maar vaak zie je wel dat het een pleister is en dat groter worden de grootste heelmeester is. Over een koemelkallergie groeien de meeste kleintjes heen, vaak na hun eerste verjaardag. En hetzelfde is gelukkig bij reflux het geval.

Groeien als kool

In het eerste jaar groeit een baby ongekend veel. De allerkleinsten tikken soms 200 gram per week erbij op de weegschaal en zo’n enorme groei maak je pas ongeveer weer mee in de pubertijd. Als een kleintje een paar maanden achterstand hierin heeft, minder tot niet groeide, dan is er een enorme inhaalslag die gemaakt moet worden. Dusdanig enorm, dat het  vaak niet te doen is. Zo’n kind is dus altijd wat smaller en wat kleiner dan zijn klasgenoten, hoeveel voeding er ook in gaat. Hij groeit wel, vaak meer dan goed, maar het is niet genoeg omdat die achterstand gewoon niet is in te halen op wat oudere baby/kinderleeftijd. Een kinderarts of een speciale groeipoli houdt deze kinderen vaak nauwgezet in de gaten: hoe gaat de groeicurve, is de groei goed? Het gaat dan niet om het inhalen van de groei, maar wel of de groei uberhaupt netjes en goed en het liefste uitstekend is. Ook kunnen er foto’s worden gemaakt van de handbotjes, waar de botleeftijd uit naar voren komt en wat indicatie kan geven voor de groei die nog  moet komen. Uiteraard spelen ook de ouders een rol: die mogen ook onder het meetlat, zodat niet van een kind van ‘kleine’ ouders verwacht gaat worden dat hij 2 meter lang wordt.

Calimero

Het goede nieuws: Uit een onderzoek van de Universiteit van Bristol onder de naam The Children of the 90′s is recent gebleken dat baby’s die in de eerste maanden van hun leven een groeiachterstand hebben, deze achterstand over het algemeen weer inhalen als ze 13 jaar oud zijn. Vooral geen extra calorieën geven, aldus de onderzoekers, want dat leidt tot obesitas. Geweldig nieuws, onze kleintjes worden dus echt groot. Calimero (zij zijn groot en ik ben klein) hoeft niet meer te piepen.

Meer weten?

Een Nederlandse samenvatting van het onderzoek

Stichting Onrustige Baby, informatie over o.m. reflux en allergieën

Stephanielampe.nl, informatie over onrust, slapen, doorslapen en meer

Honden in de kraamzorg

Honden zijn fantastisch mooie en gezellige beesten. In de kraamzorg ben ik veel honden tegengekomen, van groot tot klein, van lief tot angstaanjagend. Over het algemeen ben ik niet bang voor een hond, met uitzondering van herdershonden. Voor de herdershond heb ik respect laten we maar zeggen en gaat mijn hart onder invloed van de adrenaline altijd een beetje sneller slaan. Ooit ben ik gebeten door een herdershond en daar zal mijn angst voor deze hond wel zijn ontstaan. Toch zul je, als je in de kraamzorg werkt, met deze angst moeten leren omgaan. Erg moeilijk is dat niet voor mij, zo heb ik bijvoorbeeld altijd een doos met hondenkoekjes in de auto staan en bij binnenkomst in een gezin met een hond geef ik de hond alle tijd om rustig kennis met mij te maken. Veelal zijn we daarna de beste vrienden.

Leuke herinneringen
Net als dat je bepaalde gezinnen of kinderen nooit weer vergeet, zijn er ook honden die je de rest van je leven bij blijven. Zo heb ik al eens over Max geblogd, Max die zich zo aan mij hechtte dat hij de laatste dag met me mee wilde naar huis http://www.babytjes.nl/blog/max/ . Maar ook bijvoorbeeld Bo, een grote leverkleurige Deense Dog die onafgebroken naast de kinderwagen lag en sikkeneurig plaats maakte als er iemand even in de kinderwagen wilde kijken. Of Simba die, voordat ik er op verdacht was, met zijn enorme tong een compleet andere styling gaf aan het kapsel van de baby. En dan hadden we nog Rambo, een grote zwarte Rottweiler die, als je op de bank ging zitten, dacht dat hij een schoothondje was. Oh ja, Black en Beauty, twee kolossale zwart langharige Newfoundlanders. Zij liepen vanuit de sneeuw naar binnen over de pasgedweilde witte vloer rechtstreeks naar de slaapkamer en sprongen op het pasverschoonde bed. Ach ja, je hebt er een beetje meer werk van, maar het geeft ook een hoop gezelligheid.

Bijtincidenten
Toch zul je altijd op je hoede moeten zijn. De komst van een baby heeft ook voor een hond een bepaalde impact, waar je heel zorgvuldig mee om moet gaan. Jaarlijks komen er 25.000 bijtincidenten voor en dat zijn alleen nog maar de geregistreerde bijtincidenten. In de meeste gevallen gaat het om de eigen hond. Bij Kraamzorg Het Groene Kruis kunnen aanstaande ouders een cursus volgen: ‘Hond in huis, baby op komst’ http://www.kraamzorghetgroenekruis.nl/cursussen/hond-in-huis-baby-op-komst/ . Ik heb deze cursus als kraamverzorgende zelf ook gevolgd en het heeft mee veel geleerd over het gedrag van de hond en de signalen die het beestje afgeeft, over de rangorde binnen de roedel en hoe je ervoor kunt zorgen dat de hond weet dat hij een lagere rang heeft dan jezelf of de baby.

Opkomen voor het baasje
Honden zijn fijne gezelschapsdieren, maar zijn nooit 100% betrouwbaar. Het is daarom ook niet verstandig om de hond bij een bevalling aanwezig te laten zijn, maar ook niet als bijvoorbeeld de wijkverpleegkundige langs komt voor de hielprik. De gezinsleden waar de hond bij hoort hebben pijn en de hond zal in dat geval altijd de vreemde (de verloskundige, de kraamverzorgende, de wijkverpleegkundige) als de veroorzaker zien met alle gevolgen van dien.

Het luchtalarm gaat af!
En dat herinnert me weer aan die keer dat ik bij een bevalling werd geroepen waar ook twee honden aanwezig waren. Op verzoek van de verloskundige werden de honden naar buiten gebracht, waar ze keurig onder het slaapkamerraam gingen liggen wachten. Steeds op het moment wanneer de aanstaande moeder geluid maakte, piepten de honden zachtjes mee. Echter toen na enkele uren de baby krijsend ter wereld kwam, huilden de honden vol overgave mee. Er was geen enkel luchtalarm wat hier nog bovenuit kon komen. De gehele buurt werd midden in de nacht door het gehuil en geblaf van de honden op de hoogte gebracht van de geboorte van de baby. Ontroerend mooi! Weer een moment om nooit te vergeten. Kraamzorg is en blijft een prachtig vak.

Lekker koekje, tante Geesje!
Oh ja, nog even een tip …. als je hondenkoekjes meeneemt in de auto, leg deze dan ergens buiten bereik van kinderen neer. Het is namelijk nogal schrikken als er ineens een klein neefje op de achterbank tegen je zegt: ‘lette toetje tante seesje’ en je hem in de achteruitkijkspiegel nog net de laatste resten van een hondenkoekje ziet wegslikken.

Geesje Fokkens – Roosien
Kraamverzorgende en Zorgdeskundige
Kraamzorg Het Groene Kruis
www.kraamzorghetgroenekruis.nl

Zwanger of toch niet zwanger?

Ik ben zwanger! Ik weet het gewoon zeker!

Allerlei kwaaltjes die ik normaal niet voel maken me blij en zeker van mijn zaak.

Het is nog te vroeg voor een test dus ik moet nog even geduld opbrengen voor ik het echte bewijs in handen kan hebben.

In de dagen die volgen blijf ik zeker van mijn zaak al komt er af en toe een tikkeltje onzekerheid voorbij.

4 (!) dagen van te voren houdt ik het niet meer en doe een test. Ik houdt hem in het licht, in de schaduw, draai hem naar links en vervolgens naar rechts…Zie ik nu wat? Ik sloop de test nog een uit elkaar om het beter te kunnen bekijken (lees: turen)

Met een hoop fantasie denk ik toch dat er een lijntje staat. Mijn vertrouwen neemt weer toe en ik stel mezelf gerust met het feit dat ik toch weer véél te vroeg heb getest en het nog geen duidelijk streepje KAN zijn!

Een dag later (nee, ik ben geen ster in geduld) probeer ik het weer. Helaas wordt ik niets wijzer. Nu wordt ik wel wat minder zeker van mijn zaak. Bij onze vorige zwangerschap had ik met deze termijn echt al wel een streep die zonder turen zichtbaar was

Ik geef alle hoop op en test niet meer.

De NOD dag is aangebroken. ‘s Morgens zie ik al wat tekenen dus weet dat het over is. Laat het dan nu maar doorzetten want dan kunnen we snel door. De aankomende cyclus worden er namelijk 2 cryo’s teruggeplaatst! (bij goede ontdooiing)

De volgende dag nog steeds nauwelijks iets te zien… Wat vreemd? Normaal gaat het bij mij nooit zo! Ergens voel ik weer hoop naar boven borrelen. Zou het dan misschien TOCH raak zijn?!

Ik besluit toch nog weer een testje te doen. (jaja, van mij worden ze rijk!)

Ik wordt weer totaal ontnuchterd als hij omowit blijkt te zijn…. Voor de laatste maal ebt alle hoop weg voor deze ronde.

De volgende ronde (met terugplaatsing cryo’s) wordt em zeker! We blijven positief!

Ik hou jullie op de hoogte!

Aline

Eigenaresse van http://tweedehandsbabykleding.luondo.nl/

Babykleding als nieuw voor lage prijzen!

Kraamtranen

Net bevallen

Je bent net bevallen en daar waarop je je zo verheugd had is nu eindelijk zover, je ligt in je kraambed en gaat genieten. Vol adrenaline van de bevalling lig je de hele nacht naar je kind te kijken. De hele dag komt er bezoek om naar je kindje te kijken, er wordt een ooievaar geplaatst door vrienden en deze blijven ook nog plakken tot in de late uurtjes. Jullie worden nu wel wat moe maar ja je durft niets te zeggen. De nacht verloopt weer pittig want een baby heeft iedere twee uur voeding nodig.

De dag na de bevalling
De volgende dag ben je moe en op dag vier komen de kraamtranen, de kraamverzorgende maant je tot rust en laat je zoveel mogelijk slapen. Maar ja de nachten blijven kort, de voedingen moeten worden gegeven en waarom heeft niemand je vertelt dat een baby zoveel plast en poept. Darmkrampjes heeft e.d. Je wilt genieten maar bent zo moe. Normaal is na twee weken de kraamtranen tijd voorbij, je zit wat lekkerder in je vel en pakt steeds beter de draad weer op. Helaas bij 1 op de tien moeders loopt het anders en deze verzand in een postnatale depressie.

Wat te doen bij postnatale depressie?
Belangrijk is dan dat je aan de bel trekt bij je partner, vriendin, ouders of huisarts. Ook op de nacontrole bij de verloskundige mag je bespreekbaar maken als je je niet lekker in je vel voelt zitten. Blijf er niet mee rond tobben, er zijn nu eenmaal vrouwen waarbij het prima verloopt en er is een groep die wel wat ondersteuning kan gebruiken. Schroom niet en maak het echt bespreekbaar, het gaat echt over maar je moet er even bij geholpen worden. Wacht niet te lang, de tijd met je kind is kostbaar.

Door Djoke
Djoke ten Kate heeft Djoke.nl opgericht en is nu bezig met het opzetten van een Kenniscentrum voor Postpartum depressie

Een voorstel blogje!

Tsja, daar zit je dan. Het schrijven van mijn eerste blog bestaat vooral uit schrijven, backspace en weer schrijven….

Niet dat er te weinig stof is om over te hebben, want dan kan ik nog wel een boek vol krijgen,  maar hoe schrijf je een leuke blog!

Toch begin ik maar gewoon met mezelf voor te stellen.

Ik noem mezelf hier Aline. Dit is niet mijn echte naam maar het is wel zo fijn om al deze informatie niet onder mijn eigen naam te bloggen. Ik ben 30 jaar en woon al meer dan 10  jaar samen met mijn lieve vriend.  Sinds afgelopen juni hebben we er ook een heel lief zoontje bij mogen krijgen!

Ik ben verpleegkundige van beroep. Na de geboorte van mijn zoontje heb ik mijn vaste baan opgezegd en ik werk nu als ZZPer in alle facetten van de zorg. Van verzorgingshuis tot IC afdeling. Ik kan mijn eigen tijd indelen wat met zo’n kleintje erg handig is! Ik wil alles in zijn kleine leventje meemaken!

Tweedehands spullen zijn mijn hobby! Ben dan ook veel op marktplaats te vinden. Alles voor de baby komt dan ook daar vandaan. Kamertje, kleding en alles wat je maar kunt bedenken! Er staan zulke mooie spullen voor weinig geld! Zelf heb ik een webshop met tweedehands babykleding. Er staat wekelijks weer een nieuwe lading kleding op en alle merken komen voorbij. Als ik je nieuwsgierig heb gemaakt nodig ik je uit om even te komen kijken! De link staat onderaan de blog.

De weg naar de zwangerschap van ons zoontje was lang en soms erg heavy. De wachttijden zijn lang, de stress soms slopend, de behandelingen heftig. 5 lange jaren voor we de positieve test in handen mochten krijgen. Wat zijn we blij met dit wonder!

De onderwerpen waar ik graag over wil schrijven zijn eigenlijk stukken uit mijn leven. De kinderwens, de medische molen, de zwangerschap, het kindje en onze wens voor een tweede kindje.

Met onze achtergrond moet ik de blogs makkelijk kunnen vullen lijkt me.

Ik hoop dat jullie het leuk vinden om met mij op doorreis te gaan door de medische, molen, de zwangerschap, de geboorte, de eerste maanden van de baby en de wens voor een tweede kindje!

Natuurlijk is het ALTIJD leuk om een reactie van jullie te lezen!

Tot snel!

Liefs Aline

Eigenaresse van de webshop:

http://tweedehandsbabykleding.luondo.nl/

-voor tweedehands babykleertjes-

Eerste gezinsvakantie!

Sinds Felicia er is, merk ik dat er iets is veranderd. De drang om te reizen is op de achtergrond. Van de bezochte B-landen en plaatsen (Bali, Beijing, Brazilië, Buenos Aires en Borneo) houden we het nu vooral bij de B van België. Want België is lekker dichtbij en heeft genoeg te bieden. Maar toch voelde ik een kleine kriebel om op vakantie te gaan. Een vriendin van ons had een vakantie naar Mallorca geboekt en toen dacht ik: hee, waarom gaan wij eigenlijk niet op vakantie? Ik was zo druk met mijn boek, dat ik er serieus niet eens aan had gedacht om op reis of vakantie te gaan. Dus ik boekte in diezelfde week een ticket Mallorca en op internet vond ik een mooi hotelletje in een gezellig en rustig havenplaatsje. Vakantie vieren met een baby is iets anders dan we gewend zijn, maar wat was het fijn! Als je je kindje zo ziet genieten van zwembad & zee, dan lijkt de rest van de wereld niet meer zo belangrijk.

Wat is dat heerlijk, dat je tijdens vakantie aan niets anders behoefte hebt, dan een genietend kind te zien. Haar lachuren overstegen het aantal zonuren, ze was zo schattig.

Wat we verder hebben ontdekt, is dat je prima kan reizen met baby en handbagage. Ik gruwel van eindeloze wachtrijen op vliegvelden in het hoogseizoen en megagrote samsonites die niet te tillen zijn. Als je vaak reist, leer je steeds minder mee te nemen. Eén stuk handbagage per persoon gaat prima! Die kleertjes van haar nemen weinig ruimte in en pampers, babyvoeding en zonnebrand crème is gewoon verkrijgbaar in Spanje. Ik had genoeg leuke jurkjes en rompertjes mee voor Felicia, eenmaal aangekomen in Mallorca ontdekte ik dat ik voor mezelf geen enkel jurkje of rokje had meegenomen. Mijn eerste jurkloze vakantie met alleen slippers als schoenen is een feit. Ik heb geen seconde een jurk of schoenen met hakjes gemist!

Het is wat: ‘ondernemen’!

Mensen zien ondernemen vaak als een ideaal, merk ik om me heen. Zelf je tijd indelen (dus ‘mooi weer is vrij’) en lekker doen waar je zelf zin in hebt (je bent tenslotte niet voor niets eigen baas!) . En zelf de hoogte van je salaris bepalen….wie wil dat nu niet!

De waarheid ligt wat genuanceerder.
Super, je eigen tijd indelen! Maar het is niet altijd gemakkelijk om 80 uur in de week ingedeeld te krijgen en ondertussen ook nog voor je gezin te zorgen. Als iedereen lekker weekend viert of slaapt, is de ondernemer nog steeds aan het ondernemen. Doen waar je zin in hebt? Zeker, je kunt je eigen koers varen, je eigen visie & strategie volgen…maar je hebt wel óók de verantwoordelijkheid over de  gezondheid van je bedrijf, niet alleen voor jezelf, maar vooral ook voor je collega’s en hun gezinnen en je zakenrelaties. En de hoogte van je salaris….tja, wat kan ik daar over zeggen. De eerste 5 jaar was ik ‘salarisloos’ en als ik op dit moment een zelfde soort functie met gelijksoortige verantwoordelijkheden binnen een bedrijf zou hebben, dan zou mijn bankrekening een stuk beter gespekt worden.

Maar wat drijft de ondernemer dan? Niet het geld, de vrije tijd en een zorgeloos bestaan, tenminste, niet in mijn geval. Wat drijft mij dan wél? Ik hou van de vrijheid om mijn eigen koers te bepalen, flexibel te zijn en dus bij mijn zieke kids thuis te kunnen werken, wanneer dat nodig mocht zijn. Er uit school voor ze te kunnen zijn, omdat ik besloten heb om onder schooltijd op kantoor te werken en buiten schooltijd thuis. Mijn agenda om te gooien omdat er iets belangrijks tussen komt. Geen verantwoording meer aan een autoritaire baas af te hoeven leggen  (ik ben zelf zó’n andere baas geworden als ikzelf gehad heb in het verleden!) en mijn collega’s zelf uit te mogen zoeken. Mogen zeggen dat ze thuis kunnen werken, als dat beter voor ze uitkomt of iets extra’s voor ze kunnen doen voor hun ontwikkeling. Zorgen dat iedereen doet waar hij goed in is en dus mensen op de juiste plek zetten. Ik haal zoveel voldoening uit het verspreiden van mijn visie en het uitwerken van al mijn verschillende ideeën. Ik zie hoeveel baby’s en ouders gebaat zijn bij ons product en dat geeft zoveel energie! Plezier en lol op het werk, zo belangrijk…. Zelf de regels bepalen. Regels, waar iedereen zich prettig bij voelt. En lekker achter de naaimachine kruipen en gaan knutselen, wanneer ik inspiratie heb. Onder het motto: dit is product development, hoor!

Als mensen mij aanspreken, dan krijg ik vaak te horen: “Het gaat goed met je bedrijf, hè?! Je staat in alle kranten en bladen!” En ja, daar staan we regelmatig in. Daar staan ‘de succesverhalen’. Maar dat wil niet zeggen dat elk idee of initiatief zomaar een succes wordt! Tegenover elk succes staan meerdere ‘mislukkingen’. Al praat ik nooit zo over mislukkingen, want elk idee wat niet succesvol is geworden heeft me wel iets gebracht: zakelijker denken, meer mensenkennis, inzichten waar ik nog voor mezelf aan wil werken en bouwen en kwaliteiten welke ik nodig heb om zowel zakelijk als persoonlijk te groeien. De successen díe er zijn, zijn me echt niet aan komen waaien. Dat is keihard werken, me erin vastbijten en erin blijven geloven, ook als iedereen allang was gestopt met erin geloven.

En natuurlijk, wat is het soms spannend! Zoveel investeren, terwijl je nooit van te voren kunt inschatten of het wat gaat worden. Ga ik het wel weer verkopen, zouden mensen hier wel in geïnteresseerd zijn? En wat heerlijk is dan de ontlading om na heel hard werken en veel onzekerheid te merken dat het goed gaat. Dat het kwartje precies de goede kant uit valt. Genieten van dat moment, want een volgende keer kan het zomaar anders zijn! Dat is ook ondernemen.

Morgen vertrek ik voor een weekend naar Parijs, naar een belangrijke beurs, waar ik samen met onze Franse distributeur de nieuwe geweven ByKay DENIM mag gaan presenteren en mensen enthousiast kan gaan maken voor CARRYOGA. Spannend, en ik hoop op een heerlijke ontlading tijdens het weekend! Om daarna voor 5 dagen naar Keulen te vertrekken en daar hetzelfde te gaan doen. En dan ben ik wel even uit gereisd en wil ik thuis bij de kids zijn, daar waar ik het allerliefste ben… Tja, ik mag het zelf bepalen, hè, als eigen baasJ?!

Ik heb voor mijzelf de ideale baan gecreëerd. Terwijl ik zojuist de kinderen uit school heb gehaald en met ze aan de thee en een ijsje zit, valt het onderwerp voor dit blog bij me binnen. Terwijl zij nu lekker buiten zijn gaan spelen en achter de dieren aanrennen, start ik mijn laptop op om te schrijven, heerlijk met blote voeten in de zon, de kids binnen mijn bereik…

Kay

www.bykay.com

www.carryoga.com

Nachtelijke inspiratie

Na eerst een halve dag op kantoor te hebben gewerkt, ben ik vanmiddag na geluncht te hebben met de kids, achter mijn PC gedoken. Op het avondeten na ben ik er tot nu, half 4 ‘s nachts, niet meer achteruit geweest.

Nu zul je denken: moet dat nu echt? Niets moet. Vaak werk ik ‘s nachts omdat ik ineens inspiratie krijg om iets te maken, te schrijven of om mijn mailbox bij te werken. Of omdat ik een idee heb wat gewoon echt niet tot de ochtend kan wachten. Of omdat de kids dan allemaal slapen en ik zo lekker ongestoord mijn gang kan gaan (okay, bijna ongestoord, ik heb er al twee ‘ nachtvoedingen’  op zitten).

Ik startte met nul inspiratie, maar nu, na een goede flow van een halve dag….is het klaar. Bijna klaar. De opzet is klaar:). Zoals ik de vorige keer al vertelde is de geweven DENIM draagdoek momenteel één van mijn speerpunten. En ik moest nog véél schrijven om mijn deadline te kunnen halen (en gatver, ik hou eigenlijk helemaal niet van deadlines! Ik heb liever dat het klaar moet zijn als het af is….of zoiets). Vanochtend kwam de verpakkingsdoos al binnen van de DENIM, iedereen op kantoor was zo laaiend enthousiast! Helemaal hyper werden we ervan (en meteen besef ik me waar de energie voor mijn flow vandaan komt).

En toch is het heerlijk, zo in een flow zitten.  Ik heb me er blijkbaar de hele nacht voor afgesloten, terwijl ik in mijn ‘flow’ zat, maar nu hoor ik ze overduidelijk. Er zit niet 1 muis, in onze prachtige-boerderij-in-wording (zoals we er overdag wel eens één verdwaald tegen komen) :er zit een heel nest. Wel een paar generaties nesten denk ik zelfs:) Naast me in mijn haaknaaldenmand hoor ik er één (ja, betrapt, ik haak met tricot, ter ontspanning….), maar ook achter de koelkast is geritsel en in (?!) de voorraadkast hoor ik ook wat lopen.

Ik zeg de muizen welterusten, save mijn tekstbestand voor de DENIM en eindig met een gedichtje. Om vervolgens mijn bed in te stappen en me al te verheugen op wie van de kids even bij ons in bed komt knuffelen…. Morgen weer een nieuwe heerlijke dag!

Your ByKay DENIM
Goes wherever you go
Lives your Lifestyle
Carries your baby Love

The more you use it
The better it looks
The better it feels
Surround yourself with Love
Every single day

YOUR BYKAY DENIM
WEAR IT AS OFTEN AS YOUR JEANS 

Over Kay:  37 jaar, moeder van 4 kids en getrouwd met Peter Gatzen. Tevens eigenaar van ByKay.com, een bedrijf dat draagdoeken en bijpassende accessoires ontwerpt, produceert en distribueert in Europa. Het startte allemaal met een simpele webshop (draagdoek.nl), maar is in een paar jaar tijd uitgegroeid tot een serieus bedrijf, waar duurzaamheid, maatschappelijk verantwoord ondernemen, maar ook plezier hoog in het vaandel staan en waarmee we onze visie willen uitdragen: Carry your Love! Mijn drijfveer is om door middel van de draagdoek een verschil te kunnen maken: tevreden baby’s en relaxte ouders!

En dan is het geen roze wolk!

Je bent zwanger ( spontaan) of eindelijk na een lang traject van dokteren. Blijdschap overheerst, je wilt het van de daken schreeuwen hoera wij zijn zwanger. De zwangerschap verloopt geweldig, je voelt je super en geniet van die dikke buik, het bewegen in je buik , heerlijk is het om zwanger te zijn. Nergens last van.

Na negen maanden is het zover de weeën beginnen en nu ben je toch wel blij, want eindelijk zie je dan je kind. Je verheugd je zelfs op de bevalling. Zou het kindje er net zo uit zien als op de drie D echo? Vol goede moed vang je de weeën op, je bent al uren bezig en de verloskundige komt langs, helaas één centimeter ontsluiting, doorgaan meid je doet het prima zegt ze. Maar dan komt het moment dat je naar het ziekenhuis moet en daar beslist de medische wereld, een sectio (keizersnede) mevrouw. Dan gaat alles snel want jullie baby moet er nu echt uit vanwege ademnood. Het kindje wordt uitgezogen en gelijk weggehaald voor onderzoek. Nadat alles achter de rug is, je komt van de uitslaapkamer en dan zie je eindelijk je kind. Dan komt het besef dat dit toch niet zo was als je gewild had. Lekker met je kind op je buik kennis maken. Met de borstvoeding laten ze je zelf aanmodderen en dat gaat ook al niet.

Ze geven opeens zomaar je kind een flesvoeding terwijl dit niet nodig was op medisch gebied. Dan mag je naar huis en hebt nog een poosje hulp. De dag dat je het alleen mag doen vind je heerlijk, maar opeens stort je in en komen de tranen. Wat viel het tegen, zo had je het niet verwacht, je kindje niet aan de borst maar kolven want het wil niet drinken. Hoe moet dit nu? Is dit nu de beloofde roze wolk? Dat vertellen ze je niet van te voren. Overal zie je mooie borstvoedingsplaatjes , prachtige mama’s met blozende baby’s. Het lijkt wel vanzelf te gaan. Maar ja de realiteit is helaas vaak anders. Om twaalf uur loop je nog in je badjas en overal gaat veel tijd in zitten, wat moet je met je kind? Je kent het nog niet zo goed. En dan is de roze wolk grijs aan het worden.

Het moment dat je hulp moet inschakelen. Vertel je partner wat je voelt, bespreek het met een vriendin en als het erger wordt met de huisarts. Deze kan je helpen hulp te zoeken. Ook zijn er deskundigen die je na die tijd graag op weg helpen. Een paar gesprekken kunnen al genoeg zijn om niet weg te zakken in de donderwolk.
En echt er komt een dag dan voel je je weer jezelf worden, maar dan wel in mama vorm. Deze gevoelens gaan over en je kunt er weer tegenaan.

Liefs Djoke

Djoke ten Kate heeft Djoke.nl opgericht en is nu bezig met het opzetten van een Kenniscentrum voor Postpartum depressie