De Verloskundige: de eerste keer dat we onze baby zagen

Het tweede bezoek aan de verloskundige was toch zenuwslopender voor mij.

Midwife-Phoenix-Avalon-2 Ook al gaf de zwangerschapstest aan dat ik meer dan 5 weken zwanger was, wat behoorlijk bevestigend is (en daarbij voelde ik me moe, had ietwat rare hunkeringen), toch was ik er niet 100% zeker van dat er een baby in mij groeide… Ik had niet echt last van ochtendmisselijkheid, waar zwangeren zogenaamd van baalden, maar ondertussen mee opschepten, en omdat ik me zo had ingeleefd in dit avontuur, was ik bang dat we er achter zouden komen dat er helemaal niets in mijn baarmoeder zat. Zo’n hartverscheurende teleurstelling wens je niemand toe…

Op die dag had ik ook nog eens mijn editorial shoot en dat liep, zoals bij elke fotoshoot, uit waardoor ik het ook nog eens presteerde om te laat te komen. Mijn schoonmoeder en papa-to-be stonden daar al 15 minuten op me te wachten, op de parkeerplaats, in de kou, schandalig, I know! Ik moet wel bekennen dat ik, ondanks de tijdsnood, nog even snel naar het tankstation was geracet voor een frikandelbroodje… Nog schandaliger, I KNOW!

Zo daar zaten we dan, papa-to-be, mijn schoonmoeder, de verloskundige en ik voor onze tweede gesprek: onze eerste echo en de combinatietest. Ik was 10 weken en 3 dagen zwanger. Eerst nam de VK bloed van me af voor de combinatietest, tijdens onze volgende bezoek zal ze de nekplooi meten in de tweede echo. Maar waar ik zo smachtend op aan het wachten was, was natuurlijk mijn eerste echo! Ik deed erg amicaal, lacherig, maar ik kon nog net mijn zweetdruppeltjes onderdrukken, ik deed zo dapper, maar ondertussen kon ik mijn onderlip kapot bijten van de zenuwen… Ik wilde onze baby ontmoeten, NU!

Ik ging liggen, ze smeerde die warme gel op mijn buik en ging over mijn buik met dat apparaat van haar, en toen konden we met z’n allen getuige zijn van mijn baarmoeder. Heel apart. Het begon wazig op het scherm, het leken net wolkjes. Om het nog erger te maken, ging papa-to-be me nog zenuwachtiger maken, door te roepen dat er niets zat! b0942a89c06c4d4887059b7a3350d83c-e1417787265589-1Pff hij kan soms zo grappig (NOT), ik bedoel vermoeiend zijn… Maar ondertussen is hij de beste man die ik ooit kan wensen <3. En JA HOOR, daar zat het dan… Onze kleine koffieboon met een klein hartje dat klopte. Mijn ogen veranderden in hartjes. Dit was de tweede keer dat ik zoiets moois in mijn leven meemaakte: het was de eerste keer dat we onze kleine baby zagen. Vanaf dat moment was ik verliefd, verliefd op een koffieboon in mijn baarmoeder. En ja natuurlijk… Ik heb gehuild, ik heb gehuild als een klein meisje, ik was zo blij! Het is bevestigd, het is echt, het is daar, WE KRIJGEN EEN BABYYYYY!!

Share this post

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

scroll to top