Harm-Gijs!

24 juli 1986. Mijn broer en schoonzus worden voor de derde keer vader en moeder van een prachtig kereltje. Ik ben in de bevoorrechte positie om bij de bevalling aanwezig te zijn en aansluitend nog 10 volle kraamdagen kraamzorg te geven.

Tijdens de kraamweek

Al met al was het een vlotte bevalling. Terwijl de huisarts nog druk bezig was met de inhoud van zijn tas uit te stallen op de commode, gaf mijn schoonzus aan dat ze daar echt niet meer op kan wachten en binnen enkele seconden werd er een krijsend jongetje geboren. Deze snelle lancering was voor de huisarts een reden om hem de rest van zijn leven ‘Tinus-plotseling’ te noemen.

Met grote broer en zus tijdens de kraamweek

 

Gelukkig hadden mijn broer en schoonzus zelf ook heel goed nagedacht over zijn naam en zij noemden hem Harm-Gijs. Harm is afkomstig van opa aan moeders kant en Gijs is afgeleid van Geesje. Er zijn geen foto’s van dat moment, maar toen ik hoorde dat hij naar mij werd vernoemd stond ik denk ik te glimmen van trots.

 

Een scheve lach

De eerste levensjaren van Harm-Gijs maakte ik van dichtbij mee. Ik woonde nog bij mijn ouders thuis en Harm-Gijs woonde zo’n 300 meter bij ons vandaan. Dagelijks kwam hij dwars door het veld aangerend om even bij opa en oma te ‘buurten’. Opa was zijn grote vriend en uren achter elkaar brachten ze samen door, bij voorkeur op de trekker. Harm-Gijs ontwikkelde zich als een klein maar o zo dapper mannetje dat heel snel boos werd, maar nog sneller weer vrolijk was.

Ik ging in Bourtange wonen en Harm-Gijs groeide, iets verder van mij af, op. Regelmatig kwam hij logeren en dat maakte weer een heleboel goed. Toen Harm-Gijs 9 jaar was werd onze zoon Geert geboren. Opeens was Harm-Gijs niet meer de jongste van de familie en hij ontpopte zich met grote overgave als de grote neef.

Harm-Gijs verhuisde naar een ander dorp, werd een puber en ging naar het voortgezet onderwijs. Een nieuwe periode waarin hij wat minder de behoefte had om bij zijn oom en tante in Bourtange te logeren. We zagen elkaar daardoor wat minder vaak, maar de contacten bleven goed. Harm-Gijs haalde z’n diploma, kreeg verkering, haalde z’n rijbewijs en ging door voor het grootrijbewijs. Zijn droom achterna, chauffeur op een grote vrachtwagen worden. En deze droom kwam uit.

Het zal ongeveer najaar 2006 zijn geweest toen er midden in de nacht een vrachtwagen voor ons huis stopte en luid begon te toeteren. Het was Harm-Gijs in een prachtige vrachtwagen van de gebroeders Wever. Hij mocht de bieten van de buren ophalen en manoeuvreerde het grote gevaarte zonder enige moeite de bietenakker op. Die nacht kwam van slapen weinig terecht, want iedere 2 uur stond Harm-Gijs luid toeterend naast ons slaapkamerraam. De buurt zal er niet zo blij mee zijn geweest, maar ik was trots als of het m’n eigen kind was!
Regelmatig kwamen we elkaar tegen op de A7. Hij richting de suikerunie met een wagen vol bieten en ik op weg naar kantoor. In de meeste gevallen zag hij mij eerder dan ik hem. Harm-Gijs begon dan met de lichten te knipperen of luid te toeteren als ik naast hem reed. Menig keer heeft hij mij daardoor de stuipen op het lijf gejaagd en ik weet zeker dat dat bij hem een glimlach op zijn gezicht bezorgde. Een scheve glimlach, want Harm-Gijs trok daarbij z’n rechter mondhoek naar beneden

11 september 2007 bereikte ons het bericht dat Harm-Gijs een ernstig auto ongeluk had gehad. Het zag er niet goed uit. Er volgden dagen van hoop en vrees maar op 21 september overleed Harm-Gijs aan de gevolgen van het ongeluk. Een dag later kwam Harm-Gijs thuis nadat ik met de mensen van de begrafenisvereniging hem had aangekleed met zijn favoriete kleding. Op dat moment bedacht ik mij dat ik 21 jaar geleden degene was geweest die hem zijn eerste kleertjes had aangetrokken. Bizar …… hoe raar kan het leven lopen.

Vandaag, op de dag dat deze blog wordt gepubliceerd, zou Harm-Gijs 26 jaar geworden zijn. Eén van de zo vele baby’s die ik geboren heb zien worden, maar die ik helaas ook heb zien sterven. Voor velen is het alweer 5 jaar geleden dat hij overleed, voor ons is het nog maar 5 jaar. Daarom een blog volledig gewijd aan Harm-Gijs. Misschien is het niet een verhaal wat direct past binnen de belevenissen van mijn werk als kraamverzorgende. Maar Harm-Gijs zijn geboorte, zijn leven en zijn sterven zijn heel bepalend geweest voor mijn doen en laten, het is een onderdeel van mijn leven geworden.

Geesje Fokkens-Roosien
Kraamverzorgende en Zorgdeskundige
Kraamzorg Het Groene Kruis
www.kraamzorghetgroenekruis.nl

Harm-Gijs z’n moeder publiceerde onlangs een veel zeggend gedicht:

Bewaren voor altijd

Jou bewaren wij
in onze verhalen

jou bewaren wij
in ons hart

jou bewaren wij
in ons gemis

jouw naam
brengen wij ter sprake
als anderen zwijgen

jouw naam noemen wij
als anderen denken:
al zo lang geleden

jou bewaren wij
voor altijd

 

Share this post

5 Replies to “Harm-Gijs!”

  1. Jannie R schreef:

    Ontroerend

  2. margreet schreef:

    Krijg het koud van dit verhaal. De uitspraak “alweer/nog maar” kennen wij ook maar al te goed helaas. Wens jullie veel sterkte!

  3. Renate schreef:

    Oei, Geesje, die hakt erin. De angst van elke ouder en het verdriet van velen.

  4. hetty schreef:

    wat prachtig geschreven Geesje, brok in m’n keel. Ook erg mooi die foto’s erbij. Hij leeft nog in vele harten!

  5. Diana schreef:

    Geesje, ik huil met tranen en ik huil in mijn hart, zo jong was hij nog…
    Veel sterkte voor jullie allemaal, verdriet slijt wel maar verdwijnt nooit…

Gesloten voor reacties

scroll to top