Mijn tweede Blog over mijn belevenissen als kraamverzorgende

Nachtwerk
Kraamverzorgende is een beroep waarbij je soms 24 uur per dag beschikbaar moet zijn. Baby’s worden immers op ieder moment van de dag geboren. Dit dag en nacht beschikbaar zijn maakt het beroep extra zwaar, maar het heeft ook wel weer iets speciaals. Menigmaal reed ik midden in de nacht in mijn autootje door ons werkgebied. Voor mij was dat meestal Oost Groningen of ergens in de kop van Drenthe. Inmiddels is er geen plekje in dit gebied onbekend voor mij meer. Soms was het even zoeken en een andere keer wist je op het moment dat het adres werd doorgegeven al waar je ongeveer moest zijn. Heel af en toe viel het niet mee om het adres te vinden, maar het is altijd weer gelukt. Ook in de tijd dat er nog geen navigatiesystemen waren of routebeschrijvingen via internet.

Politieassistentie
Eén keer heb ik de politie ingeschakeld. Ik moest naar een bevalling in Froombosch, een plaatsnaam waar ik voordien nog nooit van had gehoord. ‘Ergens in de buurt van Hoogezand’ werd me nog meegegeven. Midden in de nacht heb ik, nog vanuit huis, de politie gebeld (mobiele telefoons waren er toen nog niet en de politie was per locatie gewoon telefonisch bereikbaar). Ze zouden me over een half uur opwachten onder het viaduct van Hoogezand en onder politiebegeleiding werd ik naar de plek van bestemming gebracht. Tja, de politie …. het blijft toch je vriend niet waar?

Opa
En dan die keer dat ik een opa midden in de nacht uit bed belde. Op het moment dat ik aanbelde gingen stukje bij beetje de lampen aan in huis. Op dat moment wist ik dat ik verkeerd zat. Toen opa opendeed en ik vertelde waar ik voor kwam, antwoordde hij: ‘Nee lieve meid, die tijd hebben we gehad, bij ons hoef je niet meer bij de bevalling te helpen’.  Keurig legde hij me uit dat de straat halverwege overging in een andere gemeente en dat daar de nummering opnieuw begon terwijl de naam van de straat het zelfde bleef. Ik bood mijn excuses aan en ging snel naar het juiste adres. Tja, dat zijn de charmes van het werk.

’t Is even wennen
Toen ik trouwde, moest ook mijn man wennen aan het telefoongerinkel midden in de nacht. De eerste keer dat hij daar getuige van was, ging hij, terwijl ik mij in de kleren hees, uitgebreid broodjes smeren en een kopje thee voor me zetten. Dat ik daar totaal geen behoefte aan had en zo snel mogelijk in de auto wilde stappen, kwam bij hem erg ondankbaar over en beledigd ging hij weer terug in bed. Deze nachtelijke ‘ontbijt-service’ zou hij mij geen tweede keer aanbieden!! Die tweede keer liet natuurlijk niet lang op zich wachten. Toen op een nacht, het zal ongeveer 12.00 uur ’s nachts zijn geweest, de telefoon ging en ik uit bed stapte, bleef hij keurig doorslapen. Na een vlotte bevalling stapte ik zo’n  4½ uur later weer naast hem in bed. Hij draaide zich om en zei: “Tjee, wat heb jij lang op het toilet gezeten!”   Die lieverd had dus niet eens gemerkt dat ik naar een bevalling was geweest. Zo zie je maar weer, het went snel.

Geesje Fokkens

Kraamverzorgende en Zorgdeskundige
Kraamzorg Het Groene Kruis
www.kraamzorghetgroenekruis.nl

 

 

 

Share this post

Geesje

Geesje

Werkt als Zorgdeskundige bij Kraamzorg Het Groene Kruis. Dé kraamzorgaanbieder in Noord-Nederland

1 Reply to “Mijn tweede Blog over mijn belevenissen als kraamverzorgende”

  1. Lia schreef:

    Lekker vlot geschreven.

Gesloten voor reacties

scroll to top