Ritme van de seizoenen

Van overprikkeling naar ontspanning

Na een heftige vorstperiode, waarin koning winter ruim 2 weken heeft geregeerd in ons land is het nu alweer tijd dat de bolletjes hun hoofdje laten zien. Sneeuwklokjes die luiden in de tuin en krokusjes in hun kleurenpracht komen uit de grond te voorschijn, kortom de lente is in zicht! De eerste knoppen kun je al zien en daarmee begint het lentegevoel te kriebelen.
Dat doet veel met je. Nieuwe ideeën, die in de winter zijn ontstaan komen nu tot uiting.

Waar krijg jij energie van?
Het borrelt en zorgt voor de nodige onrust. Maar zonder wrijving geen glans, dus neem en accepteer die onrust, “zet het op een stoel” en kijk er met liefde naar. Wijs die gevoelens niet af, veroordeel ze niet. Zie wat er in jou gebeurt en neem de stappen die jij nodig hebt om je goed te voelen. Zet bijvoorbeeld eens op een lijstje wat jij leuk vindt om te doen. Waar krijg jij energie van? Is je leven voldoende gevuld met dit soort activiteiten en bezigheden, of heb je gedachten die je belemmeren om juist die dingen te doen waar je energie van krijgt? Zo ja, weet dan dat het maar gedachten zijn. Jij bént niet die gedachten, het is je ego die deze gedachten elke keer weer neerzet, als een patroon. Deze gedachten kun je d.m.v. gedachtenschema’s elimineren en omzetten naar positieve gedachten. Op deze manier kun je jouw leven inrichten zoals jij dat graag wilt en zul je merken dat je energie niveau stijgt. De wereld overvalt je niet meer en jij hebt de teugels weer in handen. Ik gebruik deze techniek veel in mijn praktijk en de resultaten zijn verbluffend.

Neem gerust contact met mij op als je hier meer over wilt weten.

Krijg weer energie en van overprikkeling overgaan in ontspanning
De lente is ook de tijd waarin we weer naar buiten kunnen treden. Vergelijk het maar met een boom. In de herfst laat hij al zijn blaadjes vallen, dat wat hij niet meer nodig heeft laat hij gaan. Zo overleeft de boom de winter en blijft hij stevig met zijn wortels in de aarde staan. In de lente laat hij zien wat er binnen in hem is gegroeid: Nieuwe knoppen, blaadjes en vruchten in wording. Dan komt hij weer tot bloei in de zomer. De boom gaat mee in het ritme van de seizoenen.
Zo werkt dat bij jou en je kind(eren) ook, gebruik de seizoenen om in je kracht te blijven staan. De winter is er om stil te staan en ideeën op toe doen, laat los wat je niet meer nodig hebt, er ontstaat dan ruimte. Zo kun je in de lente genieten van alle nieuwe ideeën die je tot uiting gaat brengen. Voel het leven, geniet ervan samen met je gezin ga naar buiten en adem de natuur en de lente in. Daar krijg je energie van en zo kan overprikkeling overgaan in ontspanning.

Ik wens jullie allen een hele fijne tijd toe!

Harte groet,

Selma,

Praktijk voor Babyfluisteren & Coaching
selma-babyfluisteraar.nl
info@selmaweideman.nl

Max

Soms loopt het net allemaal een beetje anders

Het zal ergens begin jaren negentig zijn geweest dat ik midden in de nacht werd opgeroepen voor een bevalling. Het gezin woonde op een boerderij. Meneer was akkerbouwer en veehouder. Een druk gemengd bedrijf dus. De avond voorafgaand aan de bevalling was de vader van meneer overleden en dat maakte de situatie wel heel bizar. Verdriet en blijdschap stonden in dit gezin letterlijk heel dicht bij elkaar. En ik mocht als kraamverzorgende hen door deze bijzondere kraamtijd heen loodsen.

Maar het leven gaat door
De vader van meneer woonde een aantal kilometers verderop en was alleenstaand. Hij had echter een hond, een grote logge Sint Bernard, genaamd Max. Max moest natuurlijk een plekje hebben en kwam daarom naar de boerderij. Op de boerderij zelf liep overigens ook nog een hond, een Berner Sennen rond. Opgeteld zag de situatie er dus als volgt uit: Er was een baby geboren waarvoor van alles geregeld moest worden, er was een opa overleden en dus moest er een begrafenis geregeld worden, de boerderij moest gewoon doordraaien en er liep een vreemde hond rond voor wie op dat moment even geen aandacht was.

Uitbreiding van taken
Tussen de bedrijven door kon ik gelukkig af en toe een beetje tijd vrijmaken voor Max. Binnen de kortste keren waren we dan ook de grootste vrienden en week hij niet meer van mijn zijde. Op de dag van de begrafenis, toen tot overmaat van ramp ook nog de aardappels afgeleverd moesten worden, stond hij trouw naast me toe te kijken hoe ik, getooid in overall en grote groene laarzen, met een enorme vork de aardappelbult stond bij te werken. Mijn ervaring als boerendochter kwam me in dit gezin goed van pas. Normaal gesproken had ik me, buiten mijn kraamzorgtaken om, nooit laten overhalen tot dit soort werkzaamheden, maar een bijzonder situatie vraagt nu eenmaal om een bijzonder aanpak. Het gezin was me dankbaar.

Een auto vol hond
Op de laatste dag toen ik afscheid nam van het gezin heeft Max waarschijnlijk aangevoeld dat onze relatie ten einde was. Op het moment toen ik, net na de middag, richting mijn Fiat Panda liep en daarvan de deur opende, sprong Max voorin de auto en ging op de passagiersstoel zitten. De Panda bezweek bijna onder het gewicht van Max en helde duidelijk over naar één kant. Met luide stem gebood ik Max de auto te verlaten. Max keek me aan en dacht klaarblijkelijk dat hij niet voorin mocht zitten en vastberaden ruilde  Max de passagiersstoel in voor de achterbank. Uiteindelijk moest er mankracht aan te pas komen om Max uit de panda te halen en liep hij, eenmaal uit de auto, zwaar beledigd, snuivend en grommend achter het erf op. Ik had met Max te doen. De rust was echter teruggekeerd in het gezin en wellicht zou hij vanaf dat moment de aandacht krijgen die hij nodig en verdiend had.

Geesje Fokkens
Zorgdeskundige en kraamverzorgende
Kraamzorg Het Groene Kruis
www.kraamzorghetgroenekruis.nl

Goedbedoelde adviezen

Herken je dat? Dat je kraambezoek met allerlei spullen aankomt? Behalve een cadeautje, nemen ze ook nog andere dingen mee die je mag lenen. Een buikdrager, omdat je kindje zo onrustig is. Een kolfapparaat, om af en toe een voeding af te kolven. Een magnetronstoomsterilisator, om de flesjes te steriliseren. Een rustgevende speeldoos. En ga nog maar even door.

Waarschijnlijk bedoelen die mensen het allemaal goed. Ze hebben zelf baat gehad bij die spullen. Of ze denken dat jij het heel goed kunt gebruiken en dat het precies is wat je nodig hebt op dit moment. MAAR JIJ HEBT ER NIET OM GEVRAAGD!!! Sterker nog, je hebt er helemaal geen belang bij. Maar ja, hoe zeg je dat tegen mensen die het allemaal zo goed bedoelen? Daarom besluit je het toch maar aan te nemen. Misschien is het wel heel handig. En langzaamaan merk je dat er in je huis spullen komen te staan waar je niet om hebt gevraagd, die je niet gebruikt en waar je eigenlijk helemaal geen ruimte voor hebt.

Drie tips :

1. Wees alert. Vaak gebeuren dit soort dingen zonder dat je er erg in hebt. Mensen brengen iets mee. Dat is natuurlijk altijd leuk. Ze drukken het in je handen en ineens zit jij er mee. Soms realiseer je je dat pas wanneer het bezoek weg is en jij met een tas vol spullen achterblijft. Blijf dus scherp en kijk goed wat jou willen aanreiken.
2. Kijk kritisch. Bekijk de spullen goed en bedenk alvast of je het leuk vindt, of het nuttig is, hoe groot de kans is dat je het gaat gebruiken EN waar je het neer gaat leggen, of gaat opruimen. Deze laatste stap is heel belangrijk. Want alles wat je huis binnenkomt moet ook een plekje krijgen. Dat wordt vaak vergeten. Als de kans dus klein is dat je het gaat gebruiken, zorg dan dat het je huis niet binnenkomt. Dan is het de ruimte immers niet waard.
3. Reageer tactisch, maar wees duidelijk! Dit is natuurlijk de allermoeilijkste stap. Stel dat jij er van overtuigd bent, dat dit niet het apparaat is wat jij nodig hebt (Want jij kookt de flesjes altijd uit in een pannetje. Is net zo handig!), maak dat dan duidelijk aan diegene die het heeft meegenomen. Zeg haar dat je het heel lief vindt dat ze aan je heeft gedacht. En dat je dat erg op prijs stelt. Maar dat jij denkt dat je dit apparaat (of wat dan ook) waarschijnlijk niet zult gebruiken. Dan staat het bij jou in de weg. En misschien kan ze er dan beter iemand anders blij mee maken. Probeer er een positieve draai aan te geven, maar wees wel duidelijk. Dat geeft voor jullie allebei duidelijkheid. Waarschijnlijk vindt ze dat helemaal niet erg. Ze heeft het niet meegenomen om er zelf van af te zijn, maar om jou een dienst te bewijzen.

Probeer het maar eens. Je zult er vast blij van worden!!

Ellie Norden is professional organizer. Meer informatie vind je op haar website. www.handenuitdemouwen.com

Mijn eerste Elfstedentocht

Mijn eerste Elfstedentocht was in 1985. Ik kraamde in een gezin dat het voorste gedeelte van een Groningse boerderij huurde

Groninger boerderij

en bewoonde. Een kolossale boerderij met grote kamers en hoge plafonds. Een brede gang liep vanaf de voordeur midden door het huis tot aan het schuurgedeelte. Aan de ene kant van de gang was een kleine kamer met aansluitend een slaapkamer. En aan de andere kant van de gang was een grotere kamer met daarachter de keuken. De keuken lag wat dieper, althans je moest ongeveer 3 treden naar beneden. Achter de keuken was de bijkeuken waar onder andere de wasmachine stond en waar het toilet en de douche zich bevonden. Dan was er nog een bovenverdieping maar deze werd niet gebruikt.

Koud, koud en nog eens koud
Omdat het al dagen stevig vroor en het huis minimaal geïsoleerd was had het gezin besloten om de grotere kamer niet te gebruiken en dus ook niet te verwarmen. De keuken werd dusdanig verwarmd dat de waterleidingen niet zouden bevriezen, het was daar ongeveer 5 tot 8 °C. De enige ruimtes die behaaglijk waren, waren de kleinere kamer en de slaapkamer. De blinden bleven tot het middaguur gesloten. Vanaf dat tijdstip konden we profiteren van de warmte van de zon die door de ramen naar binnen scheen.

Achteraf onverantwoord
De baby was ruim 4 weken te vroeg geboren en had een gewicht van 4 pond en 3 ons! Mevrouw had uiteraard in het ziekenhuis moeten bevallen, maar het ging te snel om haar nog in te sturen. Toen de baby eenmaal was geboren en een goede start maakte was de noodzaak er ook minder om alsnog in te sturen. Met de kennis die ik toen had zag ik het als een uitdaging toen de verloskundige vroeg of ik het wel zag zitten met zo’n klein kindje in zo’n grote koude boerderij. Met de kennis van nu zou ik een dergelijke verantwoording niet weer op me nemen. Maar we gingen ervoor.

Met de baby was gelukkig alles goed
De baby lag in de wieg met 3 kruiken om zich heen die iedere 3 uur werden ververst met kokend water. Boven de wieg aan de muur hing een douchekacheltje te stralen dat voor warmte van bovenaf zorgde. Op deze manier konden we de baby goed op temperatuur houden. De baby deed het overigens fantastisch, dronk goed, groeide goed en hield z’n eigen temperatuur steeds beter vast.

Kledingvoorschriften
In 1985 was het heel gewoon dat je als kraamverzorgende een jurk als uniform aan had. Tegenwoordig draag je een broek met jasje en ben je in de gelegenheid om daar van alles onder te dragen. Je zou eventueel nog een warme legging kunnen dragen zonder dat iemand dat ziet. Bij een jurk is dat net even anders. Maar in dit gezin lapte ik alle kledingvoorschriften aan m’n laars. Onder m’n jurk droeg ik een T-shirt met lange mouwen, witte maillots (leggings waren er toen nog niet), wollen sokken die ik verborgen hield in keurige korte beige laarsjes. Over m’n jurk droeg ik nog een warme trui en een representatieve bodywarmer.

De was: een uitdaging
Zo kon ik enigszins mijn werk doen als ik aan het koken was en me bezig hield met de was. De was kon ik drogen in de grotere kamer waar het af en toe wat warmer werd onder invloed van enige zonnestralen. Met een beetje geluk duurde het maar 3 dagen eer de was droog was! De katoenen luiers mocht ik in de kleinere kamer drogen, voor de kachel op een rekje. De baby droeg uiteraard katoenen luiers. De kraamvader zette ’s nachts om 3.00 uur de ‘kookwas’ aan die ik klaar had gezet voordat ik tegen de avond naar huis ging. Doordat de wasmachine ’s nachts werd gebruikt konden we voorkomen dat de aan- en afvoer van de machine ook bevroren raakte. Ik zette dan tegen 9.00 uur weer een wasmachine aan met de ene dag het beddengoed en de andere dag overig wasgoed. Tussen 12.00 en 20.00 uur bleef de temperatuur net boven het vriespunt en als we dan het douchekacheltje boven de wieg verhuisden naar de badkamer, kon de kraamvrouw zich behaaglijk warm douchen nadat beginnende ijsvorming was weggespoeld uit de leidingen.

Het sanitair schoonmaken was een ramp, omdat het in die ruimte net wel, net niet vroor. Maar door snel te werken en goed heet water te gebruiken, bleef ik zelf nog enigszins op temperatuur. Aan het einde van de kraamtijd had ik handen vol barsten, stond ik zelf op de rand van een enorme verkoudheid, maar het jonge gezinnetje was dik tevreden en durfde het samen aan.

En die Elfstedentocht? Nee, die reed ik zelf niet, die heb ik, tussen de bedrijven door, gewoon live kunnen volgen op tv in het kleine kamertje, dicht bij de kachel!

Geesje Fokkens
Zorgdeskundige en kraamverzorgende
Kraamzorg Het Groene Kruis
www.kraamzorghetgroenekruis.nl

Slecht slapen: soms aangeleerd!

-Door Stephanie Lampe-

Slapen kun je leren. Dat is goed nieuws, maar het betekent ook dat je een baby kunt leren om slecht te slapen. Waarom je dit zou doen? Omdat je het soms niet door hebt dat je het doet. Raar maar waar, maar erg logisch als je een onrustige baby hebt. Op dat moment ben je al blij met iedere minuut slaap, of dit nu in eigen bed of bovenop jou is. En zo faciliteer je, met al je beste intenties, slecht slapen. Valkuil nummer 4: slecht slapen faciliteren.

Even een stapje terug

In de vorige blogs heb je kunnen lezen over de slaapvalkuilen waar je als ouder met open ogen in kunt stappen. Met als gevolg: een slecht slapend ukje en wallen tot je enkels. Gelukkig kun je hier zelf verandering in brengen. Of het zelfs voorkomen. Als je weet welke valkuilen er zijn, loop je er immers niet in. En als het al gaande is, kun je het tij keren. Op tijd naar bed brengen, zorgen dat je kind genoeg slaap heeft en een lieve, goede bedtijdroutine zetten de eerste zoden aan de dijk. In dit blog doen we er weer een schepje bovenop.

Trucendoos

Als je kind slecht in slaap valt, dan geeft dit meestal onrust. Je baby gaat huilen, jij gaat troosten, wiegen en allerlei trucs uit de kast halen om je baby maar in slaap te krijgen. Oudere kinderen kunnen gaan spoken: willen verhaaltje na verhaaltje, komen naar beneden terwijl ze al moeten slapen. Voordat je het weet ben je de hele avond in de weer. Ouders doen de meest gekke dingen om hun kleintjes in de slaap te krijgen. Van midden in de nacht in de auto rondrijden tot een avond lang bij het kind zitten. De meeste trucs zullen werken, eventjes. Daarom doe je het ook. Het probleem is alleen dat je het gedrag faciliteert. Je trucs worden onderdeel van de slaaproutine en je uk verwacht dat je dit iedere avond doet. Ook leert je kind op een negatieve manier aandacht te vragen. Spoken, jammeren, huilen: het zorgt er immers voor dat mama en/of papa bij je blijven. En dus gaat het ongewenste gedrag steeds vaker gebeuren. Vaak heb je niet in de gaten dat je het doet. Je faciliteert immers met de beste intenties. Waarom slaapt je kind slecht en hoe doorbreek je deze vicieuze cirkel?

Baby’s die slecht slapen

Baby’s die lastig willen gaan slapen zijn niet aan het manipuleren. Vaak is er wat aan de hand: ze zijn oververmoeid en overprikkeld. Dat komt doordat ze overdag slecht of te kort slapen. Het vasthouden aan een routine en ervoor zorgen dat je spruit zijn slaapjes overdag goed doet, op tijd op bed leggen, goed kijken naar de slaapsignalen: dat is de oplossing in dit geval. Baby’s horen veel te slapen. Niet altijd doen ze dat vanzelf. Je moet de slaapsignalen zien. Meer over slaapsignalen vind je op de website van Stichting Onrustige Baby. Zijn de slaapsignalen slecht te zien? Dan kun je als vuistregel gebruiken dat een pasgeboren baby maximaal 45 minuten wakker is tussen slaapjes. Dat is inclusief de voedingstijd. Een baby van drie maanden oud is al maximaal 90 minuten wakker. Gemiddeld duurt een slaapje 2 uur. Slaapt je baby minder of doet hij/zij juist een hele lange ochtendslaap en wil hij dan daarna niet meer slapen? Pas dan het ritme aan. Meer hierover lees je in mijn boek Baby in een ritme.

Peuters, kleuters en kinderen die slecht slapen

Ook bij wat oudere kinderen zie je vaak dat slaapproblemen hun oorzaak overdag vinden. Als de dag te druk is, je misschien te weinig echt samen hebt gedaan, dan kan dit tot slaapproblemen leiden. Je kind gaat dan in de avonduren aandacht vragen. De oplossing is om overdag of voor het slapen gaan, momenten ‘in te plannen’ waarop je echt bezig bent met je kind. Geen laptop, geen telefoon, geen televisie: gewoon even samenzijn. Dit kun je ook prima combineren met ‘tot rust komen’. Samen op de bank even een boekje lezen, praten over vandaag: het is 1-op-1 aandacht en maakt je kleintje rustig en klaar om te gaan slapen. Je kind kan ook slecht gaan slapen als je inconsequent bent. Als je kleintje de ene keer wel een half uurtje langer mag opblijven en de andere keer niet bijvoorbeeld. Of als het spoken vandaag wel effect heeft en morgen niet. Je kind leert dan dat doordrammen en volhardend zijn effect sorteert en zal dit dus blijven doen om zijn zin te krijgen.

Wees duidelijk

Wees duidelijk en houd je aan de slaaproutine. Bedtijd is bedtijd. Is het je gewoonte om een verhaaltje voor te lezen voor het slapen gaan? Lees dan ook altijd een verhaaltje voor. Laat je niet verleiden om twee avonturen te vertellen. Komt je kind het bed uit als al gedag is gezegd? Dan breng je hem dus gewoon weer naar bed en vertel je hem dat dit niet de bedoeling is. Leg uit dat slapen belangrijk is en dat het nu bedtijd is. Dit blijf je doen. Ook ’s nachts. Misschien is het even inleveren op nachtrust, maar je investeert in je nachtrust en die van je kind op de lange termijn. Een vaste bedtijd en een vaste routine geven houvast. Als je kind van jongs af aan niet anders is gewend, zal het waarschijnlijk nooit echt gaan spoken als het ouder is. Het zijn juist de kinderen die als baby relatief makkelijk waren die misschien wel de schade inhalen als ze wat ouder zijn. Regelmaat en consequent zijn: dan kom je er wel.

Uiteraard verandert het spel als je kind ziek is. Dan kun je als een ‘ijzeren Wilma’ vasthouden aan de routine, maar een ziek kind heeft zijn ouders nodig. Zaak is wel om, zodra je kleintje weer beter is, de routine gewoon weer op te pakken. Tot slot: duidelijk zijn en een ritme volgen kan ook heel liefdevol. Je hoeft je baby niet te laten huilen, niet boos te worden op je kind. Juist door de grenzen aan te geven en de dingen voorspelbaar te maken geef je veel geborgenheid en krijg je een blij ukje.

Meer weten?

Check de websites:

www.onrustigebaby.nl

www.ikbenmama.nl

Stephanie’s persoonlijke Blog

Stephanie op Twitter

Over Stephanie

Stephanie Lampe is onrust- & slaapdeskundige en auteur van diverse boeken op dit gebied. Ze is oprichtster van de Stichting Onrustige baby en eigenaar van Ikbenmama.nl. Bovenal is ze trotse mama van drie dochtertjes (7, 5 en 2 jaar).

Een baby huilt niet voor niets

Geschreven door: Sylvie Zuidam

De uitspraak ‘Een baby huilt niet voor niets’ kun je op verschillende manieren interpreteren. In relatie tot slapen zie ik het zo: Er zijn veel baby’s die even jengelen of huilen voordat ze in slaap vallen. Dit heeft mijns inziens te maken met de omschakeling van prikkels naar ontspanning. Huilen betekent immers ook ontlading.
In onderzoek is aangetoond dat elke baby huilperiodes kent. De tijd die baby’s huilen staat los van de verzorgingsstijl van de ouders en heeft te maken met een bepaald natuurlijk patroon (1).

Het is belangrijk dat je als ouder weet wat normaal en niet normaal gedrag is en dat je beseft dat je zèlf invloed hebt op het welslagen van het slapen. Veel invloed zelfs! Het is raadzaam na te gaan of het een combinatie van factoren is, die de onrust veroorzaakt. Onzekerheid over de voeding kan er bijvoorbeeld voor zorgen dat je je baby (te) snel uit zijn bedje pakt en hem daarmee uit zijn slaap houdt.

Als een baby niet kan slapen, wordt maar al te vaak de tip: laat-hem-maar-huilen gegeven. Dit wordt door mensen gezegd die niet inzien wat het effect van huilen is op de ouders. Een baby laten huilen gaat namelijk in tegen de ouderlijke instincten. Hoe meer de grens tussen oververmoeidheid en overspannenheid gaat vervagen, hoe meer voor ouders toch de ‘laten doorhuilen-methode’ in beeld komt. Eigenlijk zijn het wanhoopsacties omdat ouders zich van nature verzetten tegen maatregelen zoals laten huilen omdat deze in werkelijkheid volledig tegen hun gevoel indruisen. Met ‘lukraak’ laten huilen wordt het verdriet en de frustratie veelal alleen maar groter.

Daarom is het belangrijk dat je ten eerste het huilen accepteert. En er vervolgens naar luistert om te kunnen leren wat het betekent en te kiezen hoe je wilt handelen. Reageer niet direct als je baby huilt, maar luister en kijk naar hem en zie wat hij nodig heeft.

“Als er mensen zitten te praten, meng je je toch ook niet ongevraagd in het gesprek zonder te weten waar het over gaat? Dan wacht je tot er een pauze valt en bedenk je of je je er überhaupt mee moet bemoeien. Maar al te vaak bemoeien volwassenen zich ongevraagd met een baby. Ze kirren, wiegen, trekken hem de luier van zijn billen, kietelen, vleien of schudden aan hem. Meestal praten ze ook nog eens te hard en te snel. Ze denken dat ze op een baby reageren, maar doen dat juist niet; ze gaan er als een bulldozer overheen.” Tracy Hogg

Men weet niet wat het moment is waarop het bevattingsvermogen van een baby tot ontwikkeling komt. Als je het belangrijk vindt dat je baby na verloop van tijd enige zelfstandigheid aanleert, hoeft dat niet te betekenen dat je hem aan zijn lot moet overlaten en hem laat huilen. Het betekent wèl dat je er voor hem bent (in lichaam of geest) wanneer je baby huilt. Hij probeert je tenslotte wat te vertellen. Het betekent ook dat je hem met rust mag laten. (2)

Mijn raad: Leef met een jonge baby in babytempo, lees en leer over babylichaamstaal en maak keuzes met je gevoel, ondersteund door je verstand. Verward gevoel niet met emotie en blijf telkens weer opnieuw afwegingen maken en keuzes die op dat moment bij jou en jouw gezin passen.

Meer informatie:
(1) Colic and Crying Syndroms in Infants, Ronald G. Barr
Pediatrics Vo. 102 No. Supplement E1 November 1, 1998. pp. 1282 – 1286
(2) Wat je baby vertelt, geschreven door Tracy Hogg en Melinda Blau

Sylvie op Twitter, over babyslaap, (borst)voeding & voorkomen en verhelpen van onrust.
Haar eigen weblog over slapen, voeden, lichaamstaal, rust, regelmaat en inbakeren.
Facebook PaccoNL – babynieuws en Pacco producten, inclusief forum.

Rust, reinheid en REGELMAAT

Regelmaat is een woord wat een beetje ouderwets is geworden. Vaak gebruiken we het in combinatie met twee andere woorden: “Rust, reinheid en regelmaat”. De drie “r-en”, waar onze ouders zo aan vast hielden en waar we ons liever ver van houden. En toch was het zo slecht nog niet. Zeker niet met jonge kinderen!

De Dikke van Dale zegt over regelmaat: Ordelijke schikking. Ook niet heel aantrekkelijk. En toch ga ik vandaag een poging doen om jullie het nut van regelmaat in te laten zien.

Vorige week, toen ik op dinsdag met mijn administratie bezig was  en alle regeldingen deed, realiseerde ik mij dat ik er eigenlijk niet meer over nadenk dat ik op dinsdag dit soort dingen doe. Alle administratieve dingen, telefoontjes en uitzoekwerk spaar ik voor de dinsdag. Alles wat gedurende die week op mijn pad komen, bewaar ik op een speciale plaats. En op dinsdag komen al die dingen samen. Ik kan nou niet zeggen dat ik altijd zin heb in die dinsdag. Maar het heeft een heel groot voordeel. Het kost namelijk veel minder tijd. Je hoeft maar één keer je administratie erbij te nemen, telefoontjes te doen en alles wat daarbij komt. Alles in één keer gaat altijd sneller dan steeds kleine beetjes.Daarnaast is het een vaste afspraak. Daardoor is de kans veel kleiner dat je het uit gaat stellen. Het is zelfs zo dat ik er niet meer over nadenk. Dinsdag regeldag. Dat is nu eenmaal zo en dat blijft zo.

Toen ik net bevallen was, merkte ik dat ik ook behoefte had aan regelmaat. Al gauw ontdekte ik dat ik vaste momenten nam voor bepaalde klussen en activiteiten. Badderen deed ik om de dag, na de tweede voeding. Iedere dag na het middagslaapje ging ik een rondje wandelen. Soms voor een boodschapje en soms ook gewoon in de wijk. En na het avondeten namen mijn man en ik elke dag tijd om met z’n drietjes te zijn en te genieten van ons nieuwe gezinnetje.

Ook met mijn (inmiddels tiener-)kinderen heb ik vaste ”rituelen” afgesproken. Op woensdagmiddag eten we altijd iets lekkers met de lunch. Op vrijdag vieren we het weekend en doen ‘s avonds altijd iets gezelligs, of mogen ze kiezen wat we eten. Op zaterdag ruimen ze hun kamer op. Op zondag gaan we naar de kerk. Regelmaat zorgt voor structuur. En alle kinderen zijn gebaat bij structuur. Hoe klein ze ook zijn.

Toen mijn zoon 1,5 jaar was hing er een prikbord in de keuken waar ik dagritme kaarten op hing. Zo kon hij ‘s morgens bij het opstaan al zien wat we gingen doen die dag; ontbijten, naar de kinderboerderij, dribbel kijken, lunchen, slapen….. Ik merkte hoe rustig hij werd wanneer hij wist wat er ging gebeuren die dag. Hetzelfde heb ik later gedaan met het avondeten. Iedere dag kreeg ik al vroeg op de dag de vraag “Wat eten we vandaag?” Nu hangt er een whiteboard in de keuken waar dagelijks opstaat wat we eten.

Het vergt wel wat discipline en georganiseer, dat geef ik toe. Want je weet niet altijd ‘s morgens al wat je ‘s avonds gaat eten. Je wordt gedwongen om al na te denken over dingen waar je nog niet mee bezig bent.

“Bah, dat is saai” zeggen veel mensen. “Dan ligt alles al vast voor die week” “Is er dan helemaal geen tijd meer voor onverwachte dingen?” Dat is natuurlijk het gevaar van dit soort structuur. Het is belangrijk dat er nog tijd over is voor onverwachte dingen. Dat je eens onverwacht koekjes gaat bakken, of naar oma fietst. Dat maakt de dag juist verrassend en leuk! Het is ook niet de bedoeling om de hele dag dicht te timmeren en je strak aan een bepaald schema te houden. Dat geeft juist stress!

Ervaar jij regelmaat in je dagelijks leven? Of ben jij allergisch voor dat woord?

Ik hoor graag jullie ervaringen!!

Ellie Norden is professional organizer. www.handenuitdemouwen.com

Hoeraaa…Oodje van normen en waarden is geboren!

Door Bertil van der Putten : “Ik ben zelf moeder van 2 lieve jonge kinderen en heb als grote wens dat al onze kinderen in een warme, liefdevolle en respectvolle samenleving opgroeien. Helaas is de realiteit vandaag de dag wel anders. We zijn druk, druk, druk. Denken veel en blijven daardoor weg bij ons gevoel. Woorden verharden, ons lontje wordt korter…

Wat we allemaal moeten
Alles is mogelijk, zoveel keuze, invloeden en drukte om ons heen dat we onze voorbijganger niet meer zien. Winst maken, bonussen zijn belangrijker als warmte, liefde. Veel wordt moeten en ons lontje wordt steeds korter. Achterdocht, wantrouwen en minder tolerantie neemt toe. Commercie gaat mee en haalt er hun winst uit. Hoe grover en harder, hoe grappiger we het allemaal vinden. Maar ondertussen geven we veel voorbeelden aan onze kinderen hoe we ’t eigenlijk niet willen.

Alleen is maar alleen
Het is tijd voor een ommekeer, want van wie moeten onze kinderen het anders leren? Diep in ons hart weten we wat wel en niet goed gedrag is, alleen zijn we er minder mee bezig, benoemen het ook niet meer en wordt het vergeten.
Alleen is maar alleen. Alleen als we samen delen, kunnen we vermenigvuldigen. We vergeten dat we elkaar nodig hebben. Samenleven betekent elkaar ruimte geven, maar ook luisteren naar elkaars grenzen onafhankelijk van huidskleur of geloofsovertuiging. Voor elkaar zorgen en elkaar ook vrij kunnen laten. Elkaar helpen en van elkaar leren.

Oodje en liefde
Met andere woorden, we missen onze belangrijkste waarde in het leven: LIEFDE.
Dat is de reden dat ik in eigen beheer het project Oodje van normen en waarden heb ontwikkeld. Hieruit is mijn eerste prentenboek ontstaan : “Geboren : Oodje van Normen en Waarden.” Oodje is een kleine letter o en geboren bij haar mama Norma en papa Ward van normen en waarden. Zij wil graag belangrijke normen en waarden als lief zijn voor elkaar, rekening houden met elkaar en dankbaarheid weer onder de aandacht brengen.

Haar motto is: Lief zijn voor elkaar is een kleine moeite en kost niets!

Zo hoop ik via Oodje een positieve bijdrage te kunnen leveren aan onze samenleving!
Ik houd jullie graag op de hoogte van het project Oodje via mijn blog.”

Lieve groet,

Bertil van der Putten

Voor meer informatie, kijk op www.oodje.nl

Worstelen met de balans werk en gezin

Vertrouwen op je moedergevoel en intuïtie

Door Renske Tjoelker, mamas coach: “Het gebeurt steeds vaker. Vrouwen die graag moeder wilden worden, maar het moederschap – en vooral het in balans blijven – erg lastig vinden. Hoe komt het dat tegenwoordig zo veel moeders uit balans lijken te zijn? Is het een luxeprobleem? Was het vroeger beter? Zeuren de vrouwen van nu?

Verdelen van taken
De gemiddelde leeftijd van vrouwen die moeder worden ligt nu rond de 30 jaar. Dat betekent dat onze ouders komen uit de babyboom-generatie. Onze vaders waren kostwinner en onze moeder bleef thuis om voor ons en het huishouden te zorgen. Over kinderen krijgen werd zelden bewust nagedacht: ze kwamen er gewoon. Onze ouders kwamen zelf uit grote gezinnen en waren kinderen om zich heen meestal gewend. Als er een keer een probleem was en er hulp nodig was, kon moeder gemakkelijk terugvallen op familie die vaak in hetzelfde dorp woonde of op buurvrouwen.

The sky is the limit
Wij zijn de eerste generatie moeders die werk en zorg combineren. We zijn opgegroeid met de slogan: ‘Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’ die ons stimuleerde om door te studeren en carrière te maken. Wat we massaal deden en we leefden volgens de regel: ‘the sky is the limit’. Vaak zijn we verhuisd naar een andere plaats (of nieuwbouwwijk) voor onze studie of carrière, waardoor we veel van onze vanzelfsprekende sociale contacten opeens misten en opnieuw moesten opbouwen. Maar hoe bouw je zoiets op als tweeverdienend stel? Overdag werken we en ’s avonds zorgen we voor onze kinderen en daarna ploffen we uitgeteld op de bank voor de tv.

Help, een kind!
In tegenstelling tot onze ouders, nemen wij heel bewust het besluit om kinderen te krijgen. Maar in tegenstelling tot onze ouders, zijn wij niet opgegroeid in grote gezinnen en zijn we kinderen om ons heen niet erg gewend. We hebben voor het eerst een baby in onze armen van een vriendin, of nog erger: onze eigen baby. En verwachten dan wel van ons zelf dat we meteen een moedergevoel hebben en weten wat de baby nodig heeft.

Ook de media versterkt dit beeld. Dat je overstroomt van liefde als je je kind eenmaal in je armen houdt. Dat je moet vertrouwen op je moedergevoel en intuïtie. Dus worden we extra onzeker als we dit allemaal niet of anders ervaren.

Geen rolmodel
Ondertussen hebben we geen geschikt rolmodel. We zijn kostwinner net als onze vader, en combineren dit met de zorgtaken van onze moeder. We nemen vaak het grootste deel van de zorg voor onze kinderen op ons, zorgen dat het huishouden in orde is en de boodschappen gedaan. Kortom: moeders van vandaag houden alle ballen in de lucht. En dan vragen we ons af hoe het komt dat we ons zo leeg, lusteloos, boos en verdrietig voelen.

Ik ben benieuwd of jullie je herkennen in deze column. Wil jij ook alle ballen in de lucht houden? Laat je reactie achter. En wil jij weten hoe je je balans tussen werk en gezin kunt verbeteren? Maak een afspraak voor een gratis en vrijblijvend intakegesprek met Renske Tjoelker, Mamas-coach via 06-53927879 of info@mamas-coach.nl of kijk op www.mamas-coach.nl. Of schrijf je in voor het maandelijkse e-zine, boordevol balans-tips!”

Kraamzorg bij familie

Kramen bij familie
Vandaag zijn mijn zwager en schoonzus een x-aantal jaren getrouwd. Vraag me niet hoeveel, dat soort getallen heb ik niet in mijn hoofd. Er is me ooit geleerd om m’n hersenen te gebruiken om na te denken en niet om te onthouden. Ik maak van deze wijze les dankbaar gebruik, al is het niet altijd met opzet.  Vanavond gaan we even een borrel halen. We hebben een speciale band met hen, alleen al omdat ik 4 keer (van de 5 in totaal) bij hun heb gekraamd. We hebben al heel wat lief en leed samen gedeeld. En op zo’n dag als vandaag komen er steeds flarden van herinneringen boven. ….

Flarden van herinneringen
Hoe ik ’s nachts door mijn zwager wakker werd gebeld met de mededeling dat ze naar het ziekenhuis gingen, hoe we vervolgens uren achter elkaar samen door brachten in de verloskamer, al puffend en zuchtend en masserend en regelmatig een potje yahtzee. Hoe mijn schoonzus na iedere bevalling de verpleegkundigen op het hart drukte dat ze de baby geen kunstvoeding mochten geven omdat ze borstvoeding in overvloed had. En hoe het verplegend personeel het toch iedere keer weer lukte om er een flesje met kunstvoeding in te krijgen. Hoe ik de oudste dochter een beker koffiemelk mee naar school gaf in plaats van een beker melk. Hoe de oudste zoon gretig maar met tegenzin in de nasi zat te eten die ik had gekookt en zich nog een bord opschepte ‘omdat hij bang was dat hij het anders morgen nog eens zou moeten eten’. En die ene keer dat we samen Kerst vierden omdat de één na oudste 2 dagen voor de Kerst werd geboren. Maar ook die keer dat we tijdens de geboorte van het vierde kindje tegen beter weten in zaten te wachten op het eerste huiltje en mijn schoonzuster opmerkte dat ze nu wist wat de uitdrukking doodstil betekende ………….

Verjaardag in zicht
We hebben samen gehuild, maar gelukkig was er ook altijd heel veel te lachen. Tijdens de laatste kraamperiode mocht ik zelfs mijn eigen verjaardag vieren. Deze dag houd ik normaal gesproken voor mij zelf en mijn gezin. Ver van te voren leg ik de datum vast als een vakantiedag. Echter toen mijn schoonzus vertelde dat ze uitgerekend was rond mijn verjaardag hoefde ik niet lang te aarzelen om wederom bij haar te gaan kramen.

Dubbel feest
Drie dagen voor mijn verjaardag werd het kleine meisje geboren. Een dag later mochten moeder en kind naar huis. En zo gebeurde het dat ik voor het eerst in mijn carrière aan het werk was op mijn verjaardag. Toen ik ’s morgens de straat in kwam rijden was alle versiering ter ere van de baby vervangen door verjaardagsslingers en de voordeur was rijkelijk versierd met ballonnen. Niemand kon het ontgaan dat ik jarig was want ook dat stond met grote letters op de voordeur aangegeven. Een heel bijzondere ervaring. Als ik alles van te voren had geweten had ik waarschijnlijk een poging gedaan om de regie wat meer in handen te houden, maar achteraf gezien was het één van de mooiste en bijzonderste verjaardagen. Ik zou het zo weer over doen.

Weet je nog?
Vanavond passeert het allemaal even weer de revue; weet je nog ….. weet je nog …. Ja, ik weet het nog. Het zijn de dierbaarste en mooiste momenten uit mijn loopbaan als kraamverzorgende: Kramen bij familie.

Geesje Fokkens
Zorgdeskundige en kraamverzorgende
Kraamzorg Het Groene Kruis
www.kraamzorghetgroenekruis.nl